takken aanleggen. Zij blijven niet lang in dezelfde streek, doch zwerven, bij kleine 

 troepen, voortdurend rond, zonder eigenlijk trekvogels te zijn; niettemin ontbreken 

 zij in het oostelijk gedeelte van Australië soms maanden achtereen, en zijn zij 

 daarentegen op andere, even ongeregelde tijden, in het Zuiden menigvuldiger. 



De Fluiter is, volgens Gould, in Nieuw-Zuid-Wallis zeer algemeen; hij houdt 

 zich daar in de boomen der open streken op, en loert in de vlakte op sprinkhanen, 

 die voor een groot gedeelte van het jaar zijn hoofdvoedsel uitmaken en waaraan 

 hij zich dan ook ruimschoots te goed doet. Daar er zoo meestal eenige Fluiters 

 te zamen op de sprinkhanenjagt zijn, vernielen zij eene verbazende menigte 

 dezer zoo schadelijke insecten , en worden dan ook door den landbouwer als 

 welkome gasten aangemerkt en zooveel mogelijk beschermd. 



De broeitijd dezer vogels begint in Augustus en eindigt in Januarij ; zij 

 broeijen gewoonlijk tweemaal. De in 't Noorden broeijende paren hebben echter 

 zelden vóór November hun nest gereed; in 't Zuiden daarentegen vliegen zij reeds 

 in Augustus met hunne jongen rond (men neme hierbij in aanmerking, dat daar 

 het Zuiden veel kouder dan het Noorden is, en dat dit groote eiland gedu- 

 rende hetzelfde jaargetijde in het Noorden een tropisch, in het Zuiden een koud 

 klimaat bezit). De nesten worden, even als die van onze Kraaijen, uit doode 

 takken vervaardigd, doch van binnen met zachtere materialen, zoo als groote 

 boombladeren en wortels, belegd. De eijeren zijn licht groenachlig blaauw, met 

 dunne, lange haaltjes en golvende lijnen van eene licht- en donkerbruine kleur. De 

 jongen blijven lang in het gezelschap hunner ouders. In het eerste levensjaar zijn 

 zij veel bruiner dan de ouden en hebben de witte veeren van nek en stuit met 

 graauwe banden afgezet. De seksen bieden echter geen uiterlijk onderscheid aan ; 

 alleen is het mannetje een weinig glanziger. 



De Fluiter wordt, even als de Organist, in alle beschaafde landen der wereld 

 als kooiv'osel menigvuldig aangetroffen, en is derhalve een algemeen bekende 

 vogel. Zijn gefluit is zeer helder, krachtig en buitengewoon buigzaam; daarbij 

 leert hij gemakkelijk korte aria's nabootsen, en na eenige lessen zingt hij reeds 

 eene gamma in verschillende toonaarden en, als men hem dit leert, fluit hij die 

 opklimmend of dalend in majeur of in mineur. Hij leert echter geen woorden 

 naklappen; daarvoor is zijn natuurlijk geluid ook te helder, of liever, niet. schor 

 genoeg; alleen zacht klinkende syllaben kan hij zangsgewijze ten gehoore brengen. 



Hij heeft geen bijzonder groote kooi noodig, om op zijn gemak te zijn; eene 



