meen zijn de Raven in het Noorden van ons werelddeel steeds zwaarder, sterker, 

 en grover van slem, dan die uit het Zuiden. In hel koudere Noord-Amerika 

 komen Raven voor, nog grooter dan de Europesche, doch overigens in alle 

 opzigten aan de laatstgenoemden gelijk, zoodat zij meer als een grooter ras, 

 dan wel als eene bijzondere soort, kunnen beschouwd worden. Voorts is de Raaf 

 over een groot gedeelte van Azië, namelijk tot Japan, verspreid. In sommige 

 streken vliegen zij na en vóór den broeitijd bij vlugten van honderden, doch 

 meestal vindt men ze gepaard of bij kleine troepjes van 5 a 7 stuks. Nabij steden 

 zijn zij gewoonlijk zeldzaam, en het schijnt dat van alle Kraaijen (namelijk de 

 tot het geslacht Corvus behoorende vogels) de Raaf in den natuurstaat het minst 

 met den mensch te doen wil hebben; vandaar dat men haar steeds in eenzame 

 streken aantreft, zoo als in de bosschen der bergen, langs rotsen, en in de 

 doodsche vlakten van het Noorden. 



In hare bewegingen heeft de Raaf iets zwaars en ongemakkelijks, als ware 

 het gewigt van haar ligchaam haar steeds te veel; althans onder het vliegen laat 

 zij zich telkens plotselings neervallen, en onder het loopen waggelt zij als eene 

 Gans. Niettemin is zij een der sterkste en gehardste vogels der schepping, en kan 

 dan ook zeer oud worden; men zegt althans, dat Raven een leeftijd van 150 jaar 

 en meer kunnen bereiken, en mij is inderdaad eene Raaf bekend, die reeds in 

 1802 gevangen was en nu nog in eene bierbrouwerij op de plaats rondloopt; hoe 

 oud zij was toen men haar daar voor het eerst in huis nam, is natuurlijk thans 

 niet meer na te gaan; doch zooveel is in elk geval zeker, dat zij nu minstens 

 72 jaren achter den rug heeft, en toch nog altoos vlug en gezond is gebleven. 



Rij hare gevleugelde natuurgenooten staat de Raaf alles behalve gunstig te 

 boek: alle vogels haten haar, en zelfs de Kraaijen kunnen haar niet dulden; 

 waar dan ook deze beide zoo naauw \erwante vogels elkaèr ontmoeten, daar 

 vallen steeds hevige gevechten voor, en, waar zij bij troepen leven, daar wordt 

 de strijd spoedig algemeen en duurt, onder een oorverdoovend geraas, zoo lang, 

 tot eene der oorlogvoerende partijen het veld heeft geruimd. 



Maar ook de landlieden, die door Raven bezocht worden, hebben allezins reden 

 om zich over haar gedrag te beklagen; hun blijkt maar al te zeer, dat het 

 spreekwoord: » stelen als de Raven" wel degelijk een waar woord is. De Raaf 

 toch steelt, even behendig als de vos, is steeds op den uitkijk, en houdt daarbij, 

 boven alles, hare eigen veiligheid in 't oog. Jonge lammeren vermoordt zij onver- 



