Waarvoor deze vogel nu zulke voorwerpen noodig heeft, is niet gemakkelijk 

 te raden; trouwens merken we onder de dieren, even als onder de menschen, 

 zeer veel onverklaarbare handelingen op, die ons tot de gevolgtrekking leiden, 

 dat alle levende schepselen, zoodra hun verstand tot zekere hoogte ontwikkeld 

 is, ook maar al te dikwijls aan zonderlinge grillen onderhevig kunnen zijn. 



De Raaf nu is, met en ondanks hare onbegrijpelijke hebzucht, inderdaad een 

 zeer verstandige vogel. Zij is oplettend en voorzigtig; tegenover zwakkere dieren 

 is zij euvelmoedig; sterkere weet zij te vleijen, door öf met schijnbaren eerbied 

 hen te naderen, óf met voorgewende onderdanigheid geheel op een afstand van 

 hen te blijven; maar toch verkrijgt zij zoodoende van deze sterkeren door list, 

 wat zij den zwakkeren door overmagt ontneemt, en ook hun besteelt zij zoodra 

 de kans zich daartoe voordoet. Deze karaktertrekken merkt men vooral bij tamme 

 Raven op, en de verschillende, alom bekende anecdoten, welke op staaltjes van 

 haar verstand betrekking hebben, bewijzen reeds genoeg, dat zij inderdaad 

 slimmer dan andere vogels zijn moet. Eene eenmaal verjaagde Raaf herinnert zich 

 zóó goed al de omstandigheden , waaronder zij verdreven werd , dat het uiterst 

 moeijelijk is, haar weder te naderen of neer te schieten. Jaagt een tuinier of 

 jagtopziener haar van het landgoed, dan zal zij dezen steeds in het oog houden, 

 doch voor andere personen geen vrees toonen, zoolang dezen haar niet veront- 

 rusten. Wordt haar door allen de plaats ontzegd, dan wacht zij geduldig hare 

 kans af, en beloert den jagt- of tuingrond van alle zijden, totdat alle daarop 

 wonende personen zich verwijderd hebben. Zoodoende worden vele Hoenders en 

 Eenden op schijnbaar miraculeuse wijze weggevoerd. Voor den wachthond is zij 

 zeer bevreesd; doch zij steelt niettemin in zijne tegenwoordigheid, zoolang hij aan 

 den ketting ligt. 



Het volgende verhaal zal overigens voldoende zijn, om de hier bedoelde karak- 

 tertrekken van dezen vogel te doen uitkomen. 



Zekere Raaf, die op een landgoed in Hongarije haar intrek genomen had, 

 werd om hare dievenstreken op allerlei wijzen verjaagd en met geweerschoten 

 nagezet; men slaagde er echter niet in, haar geheel te weren, en telkens, zoodra 

 het werkvolk zich maar even verwijderd had, kwam zij naar den vijver terug, om 

 jonge Eenden te stelen. De hond verjoeg haar van de eene zijde van den vijver naar 

 de andere, maar had daarbij telkens halve cirkels te doorloopen, terwijl de Raaf 

 slechts regtuit over het water behoefde te vliegen en dus niet moede werd. 



