Eindelijk werd de hond boos en sprong in het water. Doch naauwelijks was het 

 arme dier in het midden van den vijver gekomen, of de sluwe Raaf, wel begrij- 

 pende, dat de hond haar in die positie weinig legenweer kon bieden, viel nu op 

 hare beurt hem aan, en pilde hem een oog uit. Op het geblaf en getier kwamen 

 de tuiniers in alle haast aanloopen; een geweerschot werd gelost, doch miste, 

 en onze geslepen Raaf maakte zich ijlings uit de voeten. Na zich eenige dagen 

 te hebben schuilgehouden, kwam zij echter eensklaps weer te voorschijn, en 

 zette zich weder bij den vijver neer; thans echter was er een netwerk over 

 gespannen, en op eendenroof scheen dus vooreerst geen kans te bestaan. Maar 

 zie, onze Raaf wist ook daar raad op: er was namelijk in het hek, dat den 

 vijver omringde , een gebroken lat ; juist een plekje om haar door te laten. Op 

 zekeren namiddag, terwijl de tuiniers in de schaduw lagen te slapen, schiet de 

 Raaf onverwachts achter het hek en loopt naar het gat; men had haar echter, 

 ongelukkig voor haar, beloerd, en eindelijk maakte een schol ganzenhagel een 

 einde aan haar leven, juist op het oogenblik dal zij het gat had willen insluipen. 

 Intusschen blijkt uit dit een en ander voldoende, dat de Raaf wel degelijk rede- 

 neert, omstandigheden overweegt en kansen berekent, vóórdat zij een uitval 

 waagt. Daarenboven let zij naauwkeurig op allerlei kleine bijzonderheden, en weet 

 van hare ontdekkingen op den juisten tijd gebruik te maken. 



Laat ons thans, na deze uitweiding over de geaardheid van dezen in elk 

 geval merkwaardigen vogel , nog een en ander omtrent zijn leven in den natuur- 

 staat aanstippen. 



De Raaf bouwt een groot nest van doode takken op boomen of lusschen 

 spleten en kloven in rotsen; soms ook nestelt zij op den grond of onder struiken; 

 het nest is nagenoeg drie voet breed en twee voet hoog, van binnen tamelijk 

 diep en met gras , wol , veeren en mos belegd. Het vier- of vijftal eijercn wordt 

 door beide ouden bebroeid ; ze zijn vuil-groenachtig grijs, met kleine, donkere 

 vlekken over de geheele schaal, en hebben ongeveer de grootte van kleine Hoen- 

 dereijeren. 



De jongen zijn van een graauw dons voorzien, dat, ongelijk en in verwarde 

 dotten of klitten, aan het donkerroode, kale ligchaam als ware 't vastgeplakt 

 zit; het zijn regt leelijke dieren, die onophoudelijk schreeuwen en nimmer ver- 

 zadigd schijnen. Ook duurt het tamelijk lang vóórdat zij kunnen vliegen; eerst 

 na vier weken verlaten zij hunne woning in gezelschap der ouders, en keeren er 



