nog gedurende een even lang tijdsverloop eiken avond terug. De ouden leggen 

 veel kommer en bezorgdheid voor hun kroost aan den dag. Worden zij soms 

 door eenig gevaar verhinderd op het nest te komen, dan laten zij het voor hunne 

 jongen bestemd voedsel hoog uit de lucht op het nest vallen. Ontrooft men hun 

 de jongen, dan volgen zij hen zoolang zij hun geklaag vernemen, en blijven zij 

 zelfs nabij de woningen, waarin de jongen gevangen gehouden worden, rondvliegen. 

 Er zijn zelfs voorbeelden, dat Raven hunne jongen uren ver tot in het woonhuis 

 navlogen, en hen van voeder kwamen voorzien, zoodra de mand, waarin men hen 

 geplaatst had, buiten het venster was gehangen; daarbij trachtten zij ook, hen 

 door de traliën naar buiten te trekken, om hen weer mede naar het nest te nemen. 



De ouden verschillen uiterlijk zeer weinig; meestal is het mannetje wat 

 lomper van kop en wat zwaarder van snavel. De jongen zijn, zoodra zij vederen 

 hebben, aan hunne ouders gelijk, doch kleiner. 



Het stemgeluid der Raaf is scherp, schor en kan van zeer verre gehoord 

 worden ; het klinkt als : » Chaauw-aau-aau" , en zoowel de naam Raaf, als het 

 Fransche Corbeau, het Spaansche Corvo, het Portugesche Corvuo, en het Duitsche 

 Rabe, zijn — natuurlijk al naar gelang van het opvatten en teruggeven van het 

 geluid door de verschillende volken — van dit haar geroep afgeleid. 



Men pleegt veelal jonggevangen Raven den tongriem (het tongvlies) door te 

 knippen, opdat zij gemakkelijker zouden kunnen klappen. Dit is echter geheel 

 onnoodig. Ofschoon er wel is waar eenig verschil in geluid tusschen de al of 

 niet van den tongriem gesneden Raven bestaat, kan men niet bepalen welk van 

 beiden het duidelijkst of vlugst praat, en hangt dit geheel of althans grootendeels 

 af van het geduld waarmede, en de manier waarop men haar het praten leert. 



Men kan de Raaf voeren met vleesch, aardappelen, brood, kortom met al 

 wat er in het huishouden overschiet en gewoonlijk voor katten en honden wordt 

 neergeworpen. 



In sommige streken vindt men variëteiten dezer vogels met witte veeren. De 

 Raven der Far-oër zijn allen ongelijkmatig wit geschakeerd. Dit is een zonderling 

 verschijnsel, hetwelk ik ook bij de gewone Kraai der Kaap-Verdische eilanden 

 waarnam; op al de eilanden, behalve het eiland St. Antoa, zijn zij namelijk, even 

 als bij ons, zwart; alleen die van St. Antoa zijn echter steeds gedeeltelijk wit. 



Geheel witte of isabelkleurige Raven zijn, zoo als het spreekwoord zegt, zeld- 

 zaam, doch komen nu en dan, en wel onder alle luchtstreken, voor. 



