DE BEO. 



GRAC.ULA RELIGIOSA. 



De tot dit geslacht behoorende vogels kenmerken zich door hunne korte, 

 krachtige, naar die der Kraaijen gelijkende gestalte; door hunne zeer in 't oog- 

 vallende lellen aan den kop en door de glimmend zwarte kleur hunner vederen. 

 Zij vormen de familie der Dikbek-Spreeuwen (Eulabes). Van de Beo's zijn slechts 

 een gering aantal soorten bekend j, welke zeer aan elkaêr verwant zijn en alleen 

 in grootte of in de plaatsing of omvang der lellen verschillen. Zij bewonen 

 Indië. Eenige in levenswijze en ook in vorm na bijkomende vogels, mede in 

 Indië te huis behoorende, zijn de Gekuifde Spreeuwen (Acridotheres) , welke, 

 even als de Beo, door de Engelsche kolonisten Myna, Mynha of Mina 

 genoemd worden. De wetenschappelijke soortnaam religiosa is door de latere 

 ornithologen veranderd, omdat Linnaeus, die het eerst dezen vogel beschreef, ten 

 gevolge van onjuiste informatie, zich in de identiteit der soort vergiste. De 

 Minavogel, die door de Indianen als geheiligd beschouwd werd en aan hun god 

 Ram was opgedragen, is niet de door Linnaeus bepaalde Beo, doch Gracula 

 Acridotheres tristis, volgens anderen echter Gr. venerata. Aan den Beo is nimmer 

 zulk eene eer ten deel gevallen, en men heeft hem later, bij wijze van correctie 

 en ter wille van zijn hoog ontwikkeld stemorgaan, Gracula musica genoemd. 



Men vindt den Beo het menigvuldigst in geheel Engelsch-Indië tot 16° Noor- 

 derbreedte, ook in Geylon en een gedeelte van Oost-Indië ; ioch in laatstge- 

 noemde streken leeft tevens eene grootere, eveneens bij ons ingevoerde soort, 

 Gr. javanica. 



De Indianen kennen hem onder den naam van Kokni-maina en Kondo-gounka; 

 de naam Beo is waarschijnlijk van zijn gewoon geroep afgeleid. 



Er bestaat bij dezen vogel schier geen uiterlijk verschil van sekse: alleen 



