hebben de mannetjes een weinig glanziger veeren en zwarter vleugelpunten. Doch 

 de jongen zijn zeer gemakkelijk te herkennen; hun gevederte is doffer en bruiner, 

 en hunne lellen zijn slechts onvolkomen aangeduid. 



De Beo broeit in boomholten. De kleur der eijeren is niet met zekerheid 

 bekend. Volgens Jerdon, leven deze vogels bij troepen in het bamboes en nabij 

 gecultiveerde gronden, en komen zij in het gebergte tot op 3000 voet boven de 

 oppervlakte der zee voor; zij voeden zich met bananen en andere zoete vruchten, 

 alsmede met bezien en insecten. 



In den gevangen staat komen de twee verschillende soorten, welke wij onder 

 den naam van Beo kennen , in gewoonten en stemgeluid al zeer wel overeen. 

 Beiden zijn allervrolijkst van aard en bijzonder verstandig ontwikkeld, zoodat zij 

 spoedig hunne vrienden kennen. Zij worden dan ook zeer tam, en hebben de 

 gewoonte om, als zij aangesproken worden, den kop op zijde te keeren, op 

 dezelfde schijnbaar luisterende manier, waarop sommige Papegaaijen dit doen. 

 Dat zij tevens de verschillende geluiden, die zij hooren, goed onthouden, blijkt 

 duidelijk genoeg door de menigte verschillende woorden, die zij, spoediger dan 

 eenige andere vogel, weten na te praten. Daarbij is hun stemgeluid zoo helder 

 en zuiver, dat het soms zeer moeijelijk valt, het gepraat van den vogel en dat 

 van den mensch te onderscheiden. De Beo bootst niet alleen woorden na, maar 

 geeft ook de eigenaardigheid van hel spraakgeluid , of de stem waarmede hij aan- 

 gesproken wordt, met wonderlijke getrouwheid terug. 



't Is dan ook niet te verwonderen, dat de in diergaarden levende Beo's de 

 algemeene aandacht tot zich trekken ; trouwens leert men hun reeds gedurende 

 den overtogt uit hun geboorteland tal van phrases; de meesten kunnen b. v. 

 zeggen (we zouden het zelfs «vragen" kunnen noemen): »wie klopt daar?" 

 zoodra ze een kloppend geluid vernemen; of, als de naburige kooivogels wat 

 veel geraas maken, hoort men den Beo op bestraffenden toon roepen: »hou je 

 bek daar!" 'tgeen natuurlijk vooral de jeugd amuseert. 



De Beo wordt echter eerst dan een goede prater, als men hem alleen houdt 

 en niet te veel in eens laat leeren. Ik heb er een gehoord, die minstens vijftig 

 verschillende woorden sprak en onderscheidene lange phrases uit het hoofd kon 

 opzeggen. Ook floot, of liever, zong hij de wijze en de woorden van het 

 Engelsch volkslied: y>God save the queen" ; natuurlijk kende hij niet al de woorden; 

 doch ik heb hem geheele redevoeringen hooren voordragen, waarbij hij geen de 



