Perzië ; P. leucopterm, uit Centraal-Azië ; P. kimalayensis , uit het gebergte van 

 dien naam; P. Gouldi, P. mandarinus, P. Cabanisi en P. suciana, uit China, en 

 P. majoroïdes, uit het zuidelijk gedeelte van den Himalaya. 



Bijna al deze onderverdeelingen in bij- of nevensoorten zijn gegrond op de 

 roode veeren aan de borst: bij sommige individuen namelijk zijn deze zeer 

 duidelijk en vormen eene roode vlek of band over de borst. Daar echter dikwijls 

 ook in Europa voorwerpen met veeren van genoemde kleur aan de borst 

 gevangen worden, blijkt het duidelijk genoeg, dat dergelijke ornithologische bepa- 

 lingen ongegrond zijn. Sommige, ja verreweg de meeste beoefenaars der ornitho- 

 logie hebben sedert de laatste dertig jaren steeds nieuwe soorten en nieuwe 

 geslachten willen ontdekken, waar die in werkelijkheid niet bestonden. Zulke 

 geleerden hebben nimmer de natuur zelve geraadpleegd, maar zijn alleen volgens 

 hunne eigen, meestal gebrekkige kennis te werk gegaan. Zij hebben óf anderen 

 doen verzamelen, of zelf verzameld, en, om nu het belangrijke feit, dat zij een 

 vogel bezaten of geschoten hadden, wereldkundig te maken, moest natuurlijk voor 

 zulk een vogel ook een nieuwe naam gekozen worden. Het ongelukkigste der 

 zaak is, dat, in deze steeds toenemende zucht tot auteursroem, groote, werkelijk 

 bekwame mannen zijn voorgegaan. In Engeland zijn de quasi-naturalisten er steeds 

 op uit om, alleen met het doel om elkanders namen wederkeerig te doen noemen 

 (vereeuwigen!), eiken vogel, die ook maar de minste, onbelangrijkste modificatie 

 in kleur vertoont , onmiddellijk , als eene nieuwe soort , met den naam eens 

 vriends te bestempelen en onder dien naam te beschrijven, zoodat A. heden zoo'n 

 soort naar zijn vriend B. , en B. morgen wederkeerig eene andere naar zijn 

 vriend A. noemt. Op die wijze trouwens is het gemakkelijk te beweren, dat thans 

 meer dan 12,000 verschillende vogels bekend zijn, terwijl er nog geen dertig jaar 

 geleden slechts ruim 6000 beschreven waren. 



Keeren wij echter tot den Grooten Bonten Specht, die evenmin van dergelijke 

 miskenning is verschoond gebleven, terug. 



Gedurende het warme seizoen leeft hij in digte, houtrijke streken; hij verlaat 

 die gewoonlijk in September met zijne jongen, is later alleen of gepaard, en 

 zwerft tot het volgende voorjaar langs straatwegen, boerderijen, en zelfs in de 

 tuinen der steden rond. Terwijl men hem aan zijn bontkleurig gevederte gemak- 

 kelijker onderscheidt, dan de Groene, vroeger beschreven soort, zijn daarentegen 

 zijne bewegingen nagenoeg geheel gelijk aan die van alle andere Spechten. Men 



