D E GEOENE SPECHT. 



PICUS VIRIDIS. 



De Spechten voi'rnen eene zeer kennelijke familie onder de orde der Klimvo- 

 gels. Het zijn de eigenlijke klimmers. De Spechtmeezen hebben meer regt op den 

 naam van klauteraars, daar zij in alle riglingen tegen het hout. loopen, de Boom- 

 kruipers hangen eigenlijk meer en schuiven, doch de Spechten gaan geregeld naar 

 boven. Het zijn echter minder behendige gymnasten, dan de Meezen; zij ge- 

 bruiken ook nimmer den snavel als hefmiddel, zooals Kruisbekken en Pape- 

 gaaijen, doch blijven niettemin de sterkste en onvermoeidste klimmers onder alle 

 vogels. De Specht schiet met groote snelheid naar boven of vooruit, en bereikt 

 des noods binnen eenige seconden den top van den hoogsten boom. Gewoonlijk 

 begint hij onderaan nabij den grond, van waar hij, als de stammen regt zijn, 

 bijna altijd spiraalsgewijze omhoog stijgt; zoodoende onderzoekt hij binnen zeer 

 korten tijd den stam van alle zijden, en, ofschoon hij niet altijd zeer naauw- 

 keurig in zijne onderzoekingen is, vindt toch een Specht op die wijze ruim zijn 

 voedsel, daar hij dagelijks een groot aantal stammen doorzoekt, terwijl Kruipers 

 of Meezen zieh slechts met enkele boomen kunnen bezig houden. Zijne van sterke 

 nagels voorziene teenen, waarvan de buitenste achterwaarts gerigt is, stellen hem 

 tot klimmen volkomen in staat, en de sterke, veerkrachtige staartpennen dienen 

 hem, behalve tot rust- en standpunt, ook als hulpmiddel om zich omhoog te heffen. 

 Daarenboven heeft zijn staart nog eene bijzondere eigenschap: de buitenste pennen 

 zijn namelijk zeer klein en liggen bovenop., in plaats van nevens de overige. Als 

 de Specht boort, dat is, als hij met zijn harden, beitelvormigen snavel in het 

 hout breekt, om insecten te vinden, dan drukt hij den staart tegen den stam, 

 zoodat elke veer in de oneffenheden van den boomstam een rustpunt vindt en de 

 vogel naauwelijks zijne pooten behoeft om zich vast te houden; des te meer kracht kan 



