tot aan den bek met voeder, en laat er dit door zijne jongen uithalen. Deze 

 zonderlinge wijze van voeren is ook aan onzen Scholverd of Schollevaar en aan 

 den Pelikaan eigen. 



Overigens voeden deze Spechten zich met vliegen, kevers, spinnen, allerlei 

 larven en vooral mieren en miereneijeren , die ze op den grond of onder wortels 

 van boomen vinden. Bij dat zoeken naar voedsel werpt de Specht geheele hoopen 

 aarde regts en links, en hakt diepe holen in den grond, om dan binnen eenige 

 oogenblikken het geheele mierenleger met al de poppen of eijeren en met al den 

 reeds door deze insecten verzamelden voorraad levensmiddelen te verslinden. De 

 Groene Specht is zeer verlekkerd op de larven of poppen van Cetonia aurata of 

 gouden tor, die door de mieren weggevoerd en in hare magazijnen bewaard 

 worden. Dat Spechten ook noten eten en de harde basten behendig openbreken, 

 is algemeen bekend; doch het komt mij zonderling voor, dat, voor zooverre ik 

 beschreven vind, in bijna alle 's winters gevangen en ontlede voorwerpen dezer 

 soort, steeds de maag met insectenvoedsel was gevuld; het schijnt dan ook, dat 

 deze soort, meer dan de Bonte en Zwarte Specht, een insecten-, of liever, hoofd- 

 zakelijk een miereneter is. Aan dit voedsel is het blijkbaar toe te schrijven , dat 

 deze vogels, vooral de jongen, meestal een onaangenamen, zuren reuk van 

 zich geven. 



In de hierbij gevoegde afbeelding is het mannetje op % van de natuurlijke 

 grootte voorgesteld. Het wijfje heeft nagenoeg dezelfde kleuren, doch onderscheidt 

 zich door hare zwarte, in plaats van roode, knevelvlek. De jongen zijn vóór den 

 rui bijzonder fraai gekleurd : de zijden van den kop en nek wit met zeer dunne , 

 straalsgewijze voortloopende zwarte strepen; bovenkop grijs met kleine, roode 

 puntjes aan de veeren, welke naar den achterkop breeder worden en in den nek 

 naar het goudgele trekken; keel en borst geelachtig wit, met ronde, zeer regel- 

 matig verdeelde, zwarte vlekjes (even als van sommige zeeschelpen); de zijden 

 van het ligchaam lichtgroen, met donkere golflijnen, die aan het achtergedeelte 

 breeder en duidelijker worden en op de onder- en boven de staartdekveêren in 

 zwarte, ongelijke dwarsbanden overgaan; vleugels, stuit en staart gelijk de ouden; 

 rug en nekveêren echter, min of meer duidelijk, overdwars en donker gegolfd, 

 met eene witte vlek in het midden der veder. Oude voorwerpen zijn meestal door 

 boomschors, hars en stofmos bevuild; vandaar hun onderling verschil in tint. 



Gelijk we hierboven reeds opmerkten, ontbreekt het hun geheel aan zang- 



