DE DEAAIHALS. 



YUNX TORQUILA. 



Draaihalzen hebben, wat hunne vormen betreft, vee) overeenkomst met de 

 Koekoeken; ten opzigle hunner levenswijze daarentegen naderen zij meer de Spechten. 



De naam van Draaihals is ontleend aan de gewoonte dezer vogels, om gedurig 

 den kop heen en weder te wenden; hun nek is echter niet beter tot draaijen 

 geschikt, dan die van andere Klim- of Zangvogels. 



Bij hun klimmen langs dikke boomstammen bewegen zij zich niet schielijk 

 en regelmatig naar boven, maar wenden of kruipen meer zijdelings langs, dan 

 tegen den stam op; zij klimmen ook niet met rukken, zoo als de Spechten, maar 

 trekken zich, als gymnasten, telkens met de poolen omhoog, en gebruiken 

 daarbij dikwijls de vleugels. Tegen breede, kale en hooge stammen vliegen zij 

 telkens met kleine bogtjes naar boven, even als een mug tegen een lampenglas. 

 Zij bewegen zich echter gewoonlijk tusschen het gebladerte, hangen daar aan 

 dunne takken met den kop naar beneden, klauteren langzaam in die rigting, en 

 nemen, bij de minste gewaarwording of verrassing, allerlei potsierlijke hou- 

 dingen aan. 



Hunne zeer lange tong, die zoo lang als die der Spechten is, steken zij onder 

 het klimmen in alle oneffenheden van den stam of tusschen de bladeren; zij 

 bezigen haar ook als tastwerktuig. Terwijl de Specht alleen den bek opent, als 

 er iets te eten is, steekt de Draaihals de lange, wormachtige, doorschijnende tong 

 onophoudelijk uit zijn bek, en beweegt haar zoo schielijk heen en terug, dat het 

 schijnt alsof de daardoor opgenomen insecten uit eigen beweging naar den vogel 

 toe kwamen. Deze eigenschap van den Draaihals laat zich op inderdaad zeer 

 verrassende wijze waarnemen, als men hem wat versche miereneijeren voorzet: 

 door de snelle beweging en de doorschijnendheid der tong bespeurt men van haar 



