niets dan eene ligte vibratie, terwijl de miereneijeren , die op 1 a i l / 3 duim 

 afstands van den bek worden opgelikt, door hunne grootte en hunne witte kleur 

 zeer in 't oog vallende, werkelijk den schijn geven, als sprongen zij naarde keel 

 des vogels, gelijk de naald onzigtbaar door den magneet aangetrokken wordt. 



Van alle vogels, die ik gezien en van nabij gadegeslagen heb, vind ik er niet 

 één zoo zonderling, niet één zoo wonderlijk en tevens zoo aardig, als den Draai- 

 hals. Ik noem hem zonderling en aardig, omdat hij zulke vreemde gebaren maakt 

 en als ware het allerlei grappen vertoont. Even als kinderen soms ernstige 

 gezigten trekken of leelijke houdingen aannemen, om elkander bang te maken, 

 zoo handelt ook de Draaihals tegenover ieder ander levend wezen, dat hij ont- 

 moet. Zelfs »geheel in zijn eentje" maakt hij allerlei zotte bewegingen: hij steekt, 

 zoo lang de nek reikt, zijn kop regt omhoog, en trekt dien dan schielijk terug 

 of draait hem links en regts, als Jan Klaassen in de poppenkast; soms ook spreidt 

 hij de vleugels uit, slaat den staart heen en weer en op en neer, en buigt zich 

 sterk voorover, als wilde hij plotseling op iets neervallen; doch in een oogwenk 

 trekt hij dan weer de vleugels op en den nek in, om een seconde later weer 

 zijne zotte houding aan te nemen. Het broeijende wijfje steekt, bij naderend 

 gevaar, den kop uit het gat van het nest, en wacht geduldig haar vijand af; 

 komt deze nabij, dan legt zij den kop in den nek en steekt hem, even als eene 

 slang , trillend omhoog en dan in eens vooruit , de kopveêren sterk uitsprei- 

 dende. 



Het wonderlijke, dat ik aan dezen vogel vind, ligt in den aard van zijne 

 kleur en zijn gevederte, welke geheel in tegenstelling zijn met zijne gewoonten, 

 zoo al niet met zijne plaats in de natuur (altijd voor zooverre wij volgens onze 

 eigen waarnemingen afleidingen en gevolgtrekkingen kunnen maken; hetgeen nog 

 volstrekt niet bewijst, dal wij de door ons waargenomen bijzonderheden behoorlijk 

 begrijpen of kunnen verklaren). Ziehier wat mij ten opzigte van dezen vogel zoo 

 zeer verwondert, zijne veeren zijn zoo zacht als die der Uilen, en hebben ook 

 dezelfde beschermende tinten, die aan alle nachtvogels eigen zijn; doch de Draai- 

 hals is niettemin een dagvogel. De meeste in holen broeijende vogels hebben in 

 't oog vallende kleuren: daarom juist broeijen zij verscholen; van de in open 

 plaatsen broeijende vogels daarentegen bezitten óf beide seksen óf alleen het wijfje 

 beschermende kleuren, of zij houden zich in zoodanige localiteiten op, welke in kleur 

 met het gevederte des broeijenden vogels overeenkomen, of liever, vereenzelvigd 



