Waterspreeuw, die met zijne gewone pijlsnelle vlugt voor hem uitschoot, doch, 

 op het gezigt van een Roodborstje, plotselings van rigting veranderde en onver- 

 wachts tegen dit onschuldig vogeltje aanvloog, en wel met zulk een vaart, dat 

 het arme diertje in het water tuimelde. Daarmee nog niet tevreden, vloog de 

 Waterspreeuw er weder op aan, pakte het. in den nek, en wilde er meê onder 

 water duiken. Na eenige oogenblikken worstelens, verdwenen beiden in de diepte, 

 en het Roodborstje zou zeker verdronken zijn, zoo niet de waarnemer van dit 

 voorval, door zijn stok naar den aanvaller te werpen, dezen op de vlugt gejaagd 

 had. Het Roodborstje slaagde er nu in, weder naar den oever te spartelen en 

 zijn leven te redden. 



Andere schrijvers vermelden ook, dat de Waterspreeuwen op nagenoeg gelijke 

 wijze zelfs hunne eigen jongen van zich afweren, zoodra zij meenen, dat dezen 

 oud en sterk genoeg zijn geworden om in hun eigen onderhoud te kunnen 

 voorzien. 



De Waterspreeuw bouwt een zeer groot nest, meestal van een dak of over- 

 deksel van even grooten omvang voorzien. Als plaats voor den nestbouw, kiest 

 hij meestal oude gaten van muren nabij het water, diepe holten in den grond of 

 tusschen wortels, of ook wel de schoepen van oude of stilstaande molenraderen. 

 Het nest is uit groen mos, doode bladeren en worteltjes vervaardigd, en het 

 binnengedeelte, eene ruime, kogelronde holte, met dunne worteltjes en fijne gras- 

 halmen belegd. De opening is op zijde aangebragt en dikwijls , vooral wanneer 

 het nest diep ligt, zeer verre naar buiten uitgewerkt. 



De Waterspreeuw broeit tweemaal : in April en omstreeks het midden van Junij. 

 Elk broeisel bevat 4 a 6 tamelijk afgeronde en geheel witte eijeren, welke door 

 beide ouden worden uitgebroeid. De jongen hebben in hun eerste vederkleed 

 de onderzijde geheel vuilwit, de bovendeelen bruingraauw, de keel wit en bijna 

 onmerkbaar gevlekt, doch de geheele borstzijden van den nek en van het ligchaam 

 zeer digt met zwart afgezet. Na den rui zijn zij nagenoeg aan de ouden gelijk, 

 behalve dat de veeren hunner onderdeelen dan nog, even als de vleugelveêren, 

 licht gerand zijn. De ouden verschillen niet in kleur, doch wel in grootte: het 

 wijfje is namelijk iets kleiner. 



In Zweden, Noorwegen en het Noorden van Rusland leeft eene andere soort 

 of variëteit met geheel donkerbruine onderdeelen. 



Het stemgeluid van den Waterspreeuw is zeer gevarieerd: nu eens zeer schel 



