en knarsend, dan weder zacht en fluitend. Een loktoon schijnt het mannetje niet 

 te uiten, doch het zingt gedurende het grootst gedeelte van den zomer. Zijn 

 zang is het best te vergelijken met dien van den Zang- of, nog juister, met dien 

 van den Mistellijster, doch is niet zoo geregeld van maat of toon, en dus meer 

 afwisselend in kracht en uitdrukking. 



Het is zeer moeijelijk , dezen vogel in het leven te houden. Zoodra hij gevangen 

 is, geraakt hij aan het kwijnen, en, ofschoon niet ongeneigd om het hem voor-, 

 gezette voeder op te pikken, sterft hij toch meestal binnen eenige dagen. Te regt 

 merkt Brehm dan ook aan: »Het water is hem te zeer eene behoefte, dan dat 

 hij het zou kunnen missen. Het water moet hem het wiegelied zingen en zijn 

 gezang begeleiden; als hij het bruisen der beek niet meer hoort, verkwijnt hij, 

 en gaat spoedig den dood te gemoet". Ik heb evenwel gelegenheid gehad, den 

 Waterspreeuw in gevangenschap waar te nemen; 't is waar dat zijne gevangenis, 

 eene volière, zeer ruim en van een bassin voorzien was. Ook in den zoölogischen 

 tuin te Londen heeft men er geruimen tijd een Waterspreeuw op nagehouden. 

 Deze werd daar, even als de overige bewoners derzelfde volière, gevoerd met 

 stukjes vleesch, gehakt ei en meel wormen. 



