door zijne meerdere grootte. In vorm en bewegingen nadert hij zoowel de Vliegen- 

 vangers (Muscicasia) als de Rietzangers (Calamodyta) , en ook zijn zonderlinge, 

 kakelende en scherpluidende zang herinnert aan het geluid der Karekieten en is, 

 wel beschouwd, slechts eene perfectie daarvan. Wel is waar zingt de Kersendief 

 een meer harmonisch lied en bootst hij ook de geluiden van andere vogels na, 

 doch de maat en ook de toonaard van beide vogelsoorten is toch duidelijk aan 

 elkaêr gelijk of' minstens verwant. De loktoon van den Kersendief luidt als: r>tèk, 

 tèktèk, tèkteroe-ieC (de oe zeer verlengd). Angst en woede geeft hij te kennen door 

 een scherp ^chèt-tèu" (de laatste syllabe eenigzins luider en meer gerekt). Wat 

 zijn zang betreft, deze, ofschoon zeer gevarieerd en afwisselend, is niettemin 

 gemakkelijk te beschrijven, daar het slechts variatiën op een en hetzelfde thema 

 zijn. Wie het eens hoorde, herkent het onmiddellijk, en wij durven zeggen, dat 

 iedereen, die zich in het bezit van een tuin verheugt of gelegenheid heeft om 

 wandelingen naar buiten te maken, den zang van onzen Kersendief uit het hoofd 

 kent. Alleen voor de weinigen, die dezen vrolijken zanger nooit mogten gehoord 

 hebben, willen we zijn liedje zoo duidelijk mogelijk in syllaben uitdrukken: »tèk 

 tèdik te gu ie , te gu , te gu, te gu , te gu ie , kiedekiet , te kuie sekie sekie , se , 

 kwiet-kwiettriek-te chrikchrik chrik se-gu-ie se-gu-ie-tettet , te ddk-teddk tedèk". De 

 hoofdtoon, welke het duidelijkst hoorbaar is en dezen zanger te midden van het 

 geheele vogelenkoor doet onderscheiden, is het scherp slijpende en gerekte »se- 

 gu-ie, se-gu-ie" '. Daarbij komen dan nog de menigte geluiden, die op onregel- 

 matige wijze onder den zang worden gemengd, b. v., nabootsingen van het gedruis, 

 dat de Eenden met de vleugels maken (het zoogenaamde «wiek slaan"), van het 

 gekraak van molenwieken, en andere meer, afwisselende naar gelang van de 

 localiteit, die de zanger bewoont. Ook het lokgeluid van Marel (Limosa) en 

 Meezen neemt hij in zijn zang op ; soms ook bootst hij het gewoon geroep van 

 den Wielewaal en het gekras van den Gaai zeer duidelijk na; doch al deze 

 verschillende geluiden worden steeds met den zang zelf aaneengeschakeld en niet 

 afzonderlijk voortgebragt, zoo als dit van de Amerikaansche Spotlijster (Mirinus) 

 is opgemerkt. 



Jonge mannetjes zingen reeds eenige weken nadat zij vliegen kunnen en lang 

 vóórdat zij van hier wegtrekken. Ik heb dikwijls met welbehagen naar zulk een 

 jeugdig koor geluisterd. Als het warm weder is en de kleine muziekanten onder 

 het loof verscholen zitten, kan men ze voorzigtig naderen; doch de ouden waar- 



