schuwen hen onmiddellijk voor het naderend gevaar, en dan stuiven zij als 

 muizen uit elkaêr en houden u zeer wel in het oog. 



De Kersendief voedt zich met insecten en bezien. Zeer kleine insecten of' in- 

 secteneijeren eet hij echter niet, en dit is dan ook de reden, waarom hij eerst 

 zoo laat bij ons aankomt; immers, tegen den tijd, waarop hij in onze tuinen ver- 

 schijnt, zijn de rupsen reeds groot en menigvuldig, en zoo vindt hij dan zijn 

 voedsel geheel gereed. Spinnen, lawen, vliegen en muggen maken zijn hoofd- 

 voedsel uit; hij vangt, veel vliegende insecten in de vlugt, maar pikt ook de rijpe 

 bezien zeer behendig en vrij gulzig tusschen de bladeren weg; niet minder gaarne 

 bijt hij rijpe kersen stuk, en dan doet hij zich terdege te goed aan de sappige 

 vrucht, waarvan hij het vleesch zoo ver wegpikt, dat alleen de steen overblijft; 

 vandaar dat men hem in vele streken niet alleen Kersendief, maar ook Kersen- 

 pikker noemt. 



Men kan hem gevangen houden, doch dit vereischt veel zorg en oplettend- 

 heid, daar het een bijzonder zwakke vogel is. Oud-gevangenen hebben vooral 

 eene zorgvuldige behandeling noodig, terwijl te jonge voorwerpen zelden langer 

 dan eenige weken in het leven blijven. De geschiktste tijdstippen om ze te vangen 

 zijn die waarop zij bij ons komen, en die waarop zij ons weder verlaten. Daar 

 zij zeer nieuwsgierige vogels zijn en daarenboven veel gevoel voor muziek, 

 vooral voor de toonen der fluit, aan den dag leggen, kan men hen zeer gemak- 

 kelijk uit hunne schuilhoeken naar lijmstokken lokken, door eenige toonen van 

 hun zang fluitende na te bootsen. Zij volgen dan dikwijls den speler of fluiter 

 een heel eind weegs, en concerten in parken of diergaarden trekken steeds hunne 

 aandacht en tegenwoordigheid. Ik heb hen dikwijls verschalkt, door eenige met 

 lijmtakjes voorziene stokken op eenigen afstand van de dagelijks door hen 

 bezochte boomen te plaatsen en dan door te fluiten hunne opmerkzaamheid gaande 

 te maken; alras volgde dan de zanger mij tot aan den laatsten, of den digtst bij 

 de lijmstokken geplaatsten boom; en nu , achter deze stokken in een heester 

 verborgen, lokte ik den zanger ook op de lijmstokjes. Later deed ik het op nog 

 zonderlinger wijze. Nabij Rotterdam, op eene buitenplaats, hoorde ik vele dezer 

 vogels in de heesters, en een hunner plukte herhaaldelijk de vruchten van een aal- 

 bessenboom, die zeer digt bij hel venster der tuinierswoning stond. Toevallig zat 

 ik daar voor het raam, en kwam op het idee, om in het voor dat venster aan- 

 wezige bloemhek eenige lijmhoutjes te bevestigen en den zang van den vogel na 



