bijzonderheden, met de verblijfplaats des vogels in verband staande, moesten 

 toegeschreven worden; ik kwam echter later van die meening terug, toen ik 

 bevonden had, dat twee voorwerpen, beiden mannetjes, welke juist van veder- 

 kleed verwisseld hadden en gelijktijdig op den najaarstrek gevangen waren, even- 

 zeer verschilden. Overigens doet zich ditzelfde verschijnsel ook voor bij den 

 Winterzanger (Ace. modularis), den Sluiper (Trogl. europaea) en de Leeuwerikken. 

 Gewoonlijk wordt de Heidezanger geheel over het hoofd gezien, doordien 

 hij een zoo nederig kleedje draagt, zoodat men hem alligt met andere graauwe 

 zangers verwart. Dit gebeurde ook mij. Voor eenige jaren, des zomers van eene 

 ochtendwandeling in de schaduw van een doornstruik uitrustende, zag ik in het 

 verdroogde gras een klein vogeltje , dat zich tegen de halmen op bewoog en 

 telkens een zacht slepend geluid deed hooren. Ik meende eerst, dat het een 

 Winterzanger was; toen het echter meer nabij kwam, hield ik het voor een 

 Boomkruiper, doch het verwonderde mij tevens, zulk een vogel in de vlakte aan 

 te treffen. Ik had nog nooit den Heidezanger levend gezien, en dacht er ook 

 volstrekt niet aan, hem hier te zullen ontmoeten; ook herinnerde ik mij eerst 

 later, dat het deze vogel moest geweest zijn. Ik ging dus den daaropvolgenden 

 ochtend weer naar dezelfde plaats, en vond nu twee zulke vogeltjes, langs het 

 lage dennenhout, digt boven den grond voortvliegen, totdat beiden in een braam- 

 beziënstruik verdwenen. Ik liep er rond, doch zij kwamen er niet uit; mijne 

 tegenwoordigheid scheen hen te verontrusten ; althans eensklaps schoot er een 

 strijkelings langs mij heen, en zette zich in mijne nabijheid op een dennentak 

 neder; hij bleef daar zitten met uitgespreiden staart, en liet. de vleugels zachtkens 

 trillen, als ware hij ongesteld. Het lieve diertje wilde mij verschalken, en ik 

 naderde dus zeer voorzigtig, alleen om hem eens terdege te beschouwen. Bij 

 den struik teruggekomen, bevond ik, dat het andere vogeltje verdwenen was, 

 doch ontdekte zijn, of liever, haar nestje tusschen de bladeren. Ik wilde het niet 

 verstoren, en evenmin waagde ik mijne handen aan de doorntakken ; met behulp 

 mijner handschoenen echter kon ik de bladeren boven het nest op zijde schuiven, 

 en zag toen, dat er twee eitjes in lagen. Het kwam mij voor, dat ze zeer klein 

 waren; ze hadden een licht rozenroode grondkleur, met donkere spikkeltjes, en 

 herinnerden mij aan de eijeren van onzen Boschzanger en Spotvogel, hoewel de 

 vlekjes minder talrijk en iets grooter waren. Daar echter het nestje in de 

 schaduw onder het digte gebladerte lag, kon ik de kleur niet juist bepalen; doch 



