de grootte en kleurteekening kwamen geheel overeen met die der later uit 

 collectiën door mij onderzochte eijeren. Het nest was rond en klein, had ongeveer 

 den vorm van dat van den Zwartkop of Tuinzanger, en ik kon er vooral groene 

 korstmos in ontdekken; het scheen dan ook hoofdzakelijk vervaardigd uit lange 

 mossen, zooals we die op de in drooge zand- of heidevlakten groeijende dennen 

 aantreffen. Eenige dagen later vond ik er zes eijeren in, en de volgende week 

 zag ik een der ouden op het nest, doch liet die lieve diertjes ongestoord. Het 

 mannetje was weder in de nabijheid en sloop gelijk een muis (zoo als ook Winter- 

 zanger en Sluiper doen) regt vooruit langs den grond, telkens rustende, en dan 

 weer met een ruk tot op eenige ellen beurtelings links of in eene regte lijn 

 voortschietende. Ik hoorde bij deze gelegenheid alleen het gewoon geroep , maar 

 niet den naar het geluid van den Sprinkhaan zweemenden zang, dien men het 

 mannetje toeschrijft; later evenwel heb ik daar met aandacht naar geluisterd, en 

 ik kan het niet anders beschrijven, dan als eene opeenvolging van zijn gewoon 

 geroep, luidende als de syllabe i>tsie-tsie-tsié" , zeer zacht doch schielijk uitgedrukt. 



Later heb ik deze vogeltjes herhaaldelijk op de heidevlakten nabij de kleine 

 steden in Noord-Braband en ook in Gelderland ontmoet. Op eene der groote 

 vlakten in den omtrek van het dorp Campo-lida, nabij Lissabon, zag ik er in 

 Februarij eenigen in de olijfboomen langs den straatweg. Verschillende natuur- 

 kundigen hebben deze vogeltjes ook in Palestina en Egypte, en zelfs in Abyssinië, 

 aangetroffen. 



Hun voedsel bestaat uit kleine insecten, en men kan ze in gevangenschap 

 ook met het voor den Nachtegaal voorgeschreven voeder in het leven houden; zij 

 vereischen echter veel oplettendheid, en leven zelden langer dan één zomer, 

 tenzij men ze tegen het najaar in eene verwarmde volière kan overbrengen. 



