geneigd, en slaan dan onvermoeid tot tegen 40 of 11 ure door. Ik laat den zang, 

 voor zooverre het mogelijk is dien te beschrijven, hier volgen: vtritterit, terit- 

 terit, teritie-tritie , kedde keddekedde, zie-gie-chie-chèkke , chèkke-chèdegek , terre- 

 terre-trit". Het herinnert aan den groven zang van den Grooten Karekiet, doch 

 is zwakker van geluid. 



Men kan, bij zorgvuldige behandeling, alle Rietzangersoorten in het leven 

 houden met miereneijeren , meelwormen en het voor den Nachtegaal voorgeschre- 

 ven voeder. Zij verlangen groote, ruime kooijen; met netwerk bedekte manden, 

 zoo als men die voor Lijsters en Duiven bezigt, zijn nog verkieslijker, en, gelijk 

 wel van zelf spreekt, is eene ruime volière met een zinken bak of lade vol 

 water, met levend riet en waterplanten daarin, het best geschikt. 



Men vangt ze, even als den Kleinen Karekiet, met palingfuikjes, strikjes en 

 vogellijm. 



Eene donkerder gekleurde, doch verwante vogel is de Nachtegaal-Rietzanger 

 of, zoo als de buitenlieden hem noemen, de Snor of Snar. Dit is de C. luscini- 

 oïdes of C. pseudoluscinius, welke sedert de laatste jaren zeer in aantal is vermin- 

 derd; waarschijnlijk is zij, tengevolge van het druk bevaren onzer rivieren, naar 

 rustiger oorden verhuisd. Deze soort bewoont dan ook het riet langs stroo- 

 mend water, en is zeldzamer nabij stille meren of slooten. Zij is een wéinig- 

 donkerder gekleurd, dan de hier afgebeelde, ook iets grooter, en vooral kennelijk 

 aan hare verlengde onderste staartdekveêren, welke, even als die van den Heide- 

 zanger (C. locustella), bijna tot het einde der staartpennen reiken. 



Deze vogel maakt een breed, los en zeer zonderling nest, geheel van dat der 

 overige bij ons levende Rietzangers verschillende. Het bestaat namelijk uit doode 

 biezen of rietbladen, welke kruiselings over elkander geweven zijn en het nest 

 het voorkomen geven, alsof het door eene ongeoefende menschenhand gemaakt 

 ware. Meestal bouwt hij het op zoodanige plaatsen, waar het riet, nabij den 

 oever, met convolvulus, zoogenaamd kleefkruid, of andere digt en wildgroeijende 

 planten vermengd is. De 4 a 6 eijeren zijn vuilwit, met graauwe en zwarte 

 vlekken, welke aan de stompe zijde grooter zijn en soms in een kring zamen- 

 vloeijen. Ik heb eens aan de rivier de Maas, nabij Charlois, een nest dezer soort 

 met 4 zeer weinig gevlekte eijeren gevonden. 



Het stemgeluid dezer soort is grof en zwaar, een snorrend » Chir-chirr-kerr , 

 zur-zur-zur, rur-rur-rur" ; men krijgt het echter schaars te hooren, en daaren- 



