worden door tallooze booten bevaren, en de vogels, die er het leven aanbragten, 

 die het meer tot een meer, de rivier tot een rivier stempelden, zij zijn verjaagd, 

 verstoord en eindelijk uit armoe verhuisd. 



Onze zoo schilderachtige meren en plassen worden in weilanden herschapen ; 

 bosschen worden weggekapt, en hunne gevederde bewoners naar andere oorden, 

 waar hun een gelijk lot te wachten staat, verwezen, — alles ter wille van het 

 alles behoevend, maar ook alles beheerschend menschengeslacht. Ons land, 

 dat vroeger een Schollevaars en een Lepelaarseiland en het monopolie der water- 

 vogels bezat, heeft sedert de laatste twintig jaren heel wat van zijne karak- 

 teristieke schilderachtigheid verloren. Holland is toch geen Holland meer , sedert de 

 binnenwateren gedempt en zijne watervogels verhuisd zijn. Zelfs de oude brood- 

 jagers met hunne gelapte geweren, de visschers met hun nationaal costuum, de 

 dommelige hengelaar met zijne steeds lekke boot, — al die eigenaardige personen 

 en toestanden zijn uit onze landschappen verdwenen. 



Deze verzuchting moest ons van het hart, vóórdat we ons verder m3t onze 

 karekieten konden bezig houden. Trouwens, misschien is er ook nog wel hier 

 of daar een paartje te vinden. Gewoonlijk hoort men hen reeds van verre, vooral 

 als het weder stil is. Zelden echter krijgt men er een te zien; want de onver- 

 moeide zangers houden zich laag in 't riet of zitten in het digtste groen der langs 

 den oever staande boomen. Onder honderde hengelaars vindt men er naauwelijks 

 één , die dezen vogel van andere zangers kan onderscheiden , terwijl zijn zang 

 toch aan hun allen bekend is. Ik gelooid anook stellig, dat de naam Karekiethem 

 door dezen ol genen vogelminnenden hengelaar gegeven is. Zooveel is zeker, dat 

 iedereen, die den naam des vogels ooit heeft hooren noemen, den zang op het 

 eerste gehoor uit zijn hoofd zal kennen; ziehier het geheele liedje: » karre , karre , 

 karre, kiekte, karklekie, karrekarrekarrekarre , karkiekié" , enz., enz., telkens 

 weer van voren af ean. 



De Groote Karekiet zingt nagenoeg eveneens, doch spreekt de syllaben nie f 

 zoo duidelijk uit, en heelt ook een veel zwaarder geluid. Hij brengt soms een 

 schaterend »chèrr-chèrr" voort, waarmede hij, naar ik althans meen, angst of 

 verwondering uitdrukt, terwijl de Kleine, als hij onder dergelijke gemoedsaan- 

 doeningen verkeert, een vtzèk — tzèk''' laat hooren. 



In den nazomer, als de jongen zijn uitgevlogen, ontmoet men vaak kleine 

 troepjes dezer vogeltjes langs het water of wilgenhout ; doch dan schijnt het wel , 



