wijze: de Rietzanger houdt zich namelijk steeds in het riet of langs den water- 

 kant op, terwijl de Oeverzanger uiterst zelden in het riet zelf, doch meestal in 

 heesters of veldgewas, soms zeer verre van het water, vertoeft. De zang van den 

 eerstgenoemde is grof, eentoonig, en gelijkt naar dien van den Kleinen en Groo- 

 ten Karekiet (C. turdina en C. palustris), waarom men hem ook onder den naam 

 van Kleinen Karekiet aanduidt; de hier afgebeelde daarentegen heeft een langge- 

 rekten, scherpen, doch zeer gevarieerden zang, welke veel overeenkomst heeft 

 met het vrolijk gekweel van den Spotvogel (S. hypolaïs). 



Gewoonlijk hoort men den Oeverzanger in de tuinen nabij meren, kanalen of 

 moerassen, meestal onder het groen van peulgewas of in hooge heesters, zooals 

 seringen, vlier en anderen. Zelden echter krijgt men den zanger te zien, en 

 daarbij heeft zijn geluid ook nog dit eigenaardige, dat het nu eens digtbij, dan 

 weder zeer verre al' schijnt; dit is het gevolg van de schielijke afwisseling van 

 grove en schelle met zachte strophen, welke hij in zijn zang aanbrengt. 



De Oeverzanger komt zelden vóór Mei, en bouwt zijn nest steeds in de 

 takken, meestal 5 a 9 voet boven den grond; de Rietzanger daarentegen steeds 

 in het riet of langs het water, aan de stengels van brandnetels of andere bij het 

 water groeijende planten. De Oeverzanger maakt ook een rond nest en legt lich- 

 ter gekleurde, minder fijn gestipte en regelmatig gevlekte eijeren, terwijl het nest 

 van den Rietzanger langwerpig is, en diens eijeren, hoewel onderling zeer ver- 

 schillende, toch meestal eene groenachtig witte grondkleur hebben en in kleur en 

 verspreiding van vlekken zeer met die van den Grooten Karekiet overeenkomen, 

 welke namelijk eene lichtblaauwe of blaauwachtig witte grondkleur hebben, met 

 zeei' groote, grijsachtig purpere en helderbruine vlekken. 



Het nest van den Oeverzanger is uit doode grashalmen, planténpluis en insec- 

 tenweefsels vervaardigd en van binnen met paardenhaar belegd. Omstreeks het 

 midden van Junij zijn de 4 a 6 eijeren in dertien dagen door beide ouden uit- 

 gebroeid, en de jongen zijn binnen 15 a 18 dagen genoegzaam ontwikkeld, om 

 het nest ie kunnen verlaten. Zij worden vooral met muggen grootgebragt, en 

 vliegen na den broeitijd nog eenige dagen met de ouden rond, om dan, te 

 gelijk met dezen, geheel onverwachts uil de door hen bewoonde plaats te ver- 

 dwijnen, zelfs al is het weder nog warm, en al hebben zij daar nog insecten 

 in overvloed. Reeds sedert drie jaren (misschien veel langer, doch ik had vroeger 

 geen gelegenheid om dit waar te nemen) broeit een paar in den zoölogischen 



