tuin te Londen, nabij de groote volière. 01' het inderdaad telkenmale dezelfde 

 vogels zijn, die daar komen broeijen, is zeer moeijelijk te bepalen; doch zooveel 

 is zeker, dat zij steeds hetzelfde nest bewonen, dat telkens gerepareerd wordt, en 

 dat zij zich telken reize in hetzelfde boschje ophouden, en ook even geregeld 's mor- 

 gens vroeg bij de voederplaats komen, om gevallen miereneijeren en stukjes gehakt 

 vleesch op te pikken. Uit dit een en ander meen ik te mogen opmaken, dat de 

 aldaar verblijvende Oeverzangers steeds een en hetzelfde paar zijn; immers, hoe 

 zouden zij zich anders, zoo onmiddellijk- na hunne aankomst, daar zoo geheel 

 te huis kunnen gevoelen? We wéten toch met zekerheid van andere vogels, dat 

 zij hunne oude nesten en broeiplaatsen weer weten op te sporen, en menigeen 

 heelt, bij gebreke van eene betere verklaring, de oorzaak van dit verschijnsel 

 hierin meenen te vinden, dat sommige vogels, behalve de gewone, ook den 

 mensch eigen zintuigen, er nog een zesde zintuig op zouden nahouden, waardoor 

 zij in staat zouden zijn, den weg naar het Zuiden en den terugweg naar hunne 

 broei plaats weer te vinden. Op dezelfde wijze verklaart men ook de geheimvolle 

 wijze, waarop de meeste Duiven van eene verre, haar onbekende streek, over 

 berg en dal, regtstreeks naar hare til of woonplaats terugvliegen. Daar echter de 

 Duiven bij mistig weder van den regten weg afraken, is de onderstelling zeker 

 niet gewaagd, dat bij het hier bedoelde verschijnsel het gezigt eene groote rol 

 speelt en het voornaamste zintuig is, waardoor de meeste trekvogels op hunne 

 togten geleid worden. 



De zang van den Oeverzanger is, gelijk we hierboven reeds aanstipten, zeer 

 afwisselend en gelijkt nu eens- naar het grove gekweel van den Tuinzanger, dan 

 weder naar het scherpe gekwetter der Zwaluw; eensklaps echter verandert de 

 toonaard weder, en men meent den Karekiet voor zich te hebben; doch daarop 

 verneemt men weder een zacht geluid, als dat van het Roodborstje, en dan weer 

 op eens zeer schielijk afgebroken toonen, als die van den Grutto of Ma rel (Limosa 

 aegocephala). Daarenboven is zijn geluid nu eens zeer luid en krachtig, dan 

 weder zacht en kweelend. Hij zingt ook 's nachts en maakt dan, bij de alom 

 heerschende stilte, een effect, alsof er vele vogels gelijktijdig zongen. Zijn gewoon 

 geroep is een scherp ?>tèk-tèk" zeer overeenkomende met het geluid van Gras- 

 musch, Braamsluiper en Zwartkop, doch meer gerekt en scheller. 



Behalve ons vaderland, bewoont deze soort geheel Midden- en Zuid-Europa, 

 en na den broeitijd, als het voor ons winter is, het Westen van Azië en Noord- 



