HET BLAAUWBOKSTJE. 



SYLVIA SUECICA. 



Blaauwborstjes komen, wat hun ligchaamsvorm betreft, geheel en al met de 

 eigenlijke Nachtegalen (namelijk, met den Nachtegaal en den Sprosser alleen) over- 

 een; zij onderscheiden zich van dezen alleen door hun minder afgeronden staart 

 en door de fraaije kleuren aan de keel. Ten opzigte van de grootte, de algemeene 

 verhouding der vleugelpennen, de eigenaardigheid der schubverdeeling aan de 

 pooten, en de verschillende bewegingen, zijn zij volkomen aan onzen Nachtegaal 

 gelijk. Het Vuurkeeltje (Sylvia calliope) uit Azië, hetwelk soms tot in Midden- 

 Europa verdwaalt, en de Robijn-Nachtegaal uit het Himalaya-gebergte behooren 

 insgelijks tot deze groep. 



De eigenlijke Blaauwkeeltjes vormen het ondergeslacht ot de groep Cyanecula; 

 al naar de zienswijze der verschillende geleerden, bestaan er óf drie soorten, óf 

 twee soorten , waarvan ééne twee verschillende rassen voortbrengt. De Blaauw- 

 borstjes, welke de vlek op de borst, standvastig bruin o! roestrood in plaats 

 van wit hebben, zijn in Zweden, Duitschland en Denemarken inheemsch, en 

 worden dan ook meestal niet als eene soort, doch als klimaatsverscheidenheid 

 beschouwd. Het is echter opmerkenswaardig, dat in het Zuiden van Zweden en 

 in Noord-Duitschland beide, namelijk die met wit en die met rood aan de keel, 

 broeijende worden aangetroffen. Evenzoo is het een zonderling verschijnsel, dat bij 

 de laatstgenoemde variëteit de roode keelvlek nooit wit wordt, terwijl van de gewone 

 soort de mannetjes in hun eerste herfstkleed een roode keelvlek vertoonen, welke 

 door langzame verkleuring in het voorjaar tot wit overgaat, zoodat het Duitsche 

 ras eigenlijk het onvolkomen gekleurd Europeesche Blaauwborstje voorstelt. 



Het Blaauwborstje bewoont het geheele gematigde Europa en Siberië ; gedurende 

 den winter (namelijk, als het bij ons winter is) trekt het naar Noord-Afrika , en 

 in den herfst, alsmede in het voorjaar komen de Blaauwborstjes, dikwijls vrij 



