menigvuldig, sommige onzer provinciën bezoeken; in Noord- en Zuid-Holland, 

 Zeeland en het noordelijk gedeelte van Groningen worden zij evenwel slechts 

 zelden aangetroffen ; niettemin broeijen zij jaarlijks in sommige streken van ons 

 land, en zelfs nabij Rotterdam, langs eene druk bezochte wandelplaats, heeft men 

 ze nestelende gevonden. 



Het Blaauwborstje bouwt zijn nest in het hooge drooge gras, of brandnetels, 

 onder heesters tusschen afgevallen bladeren of gebroken stengels, gewoonlijk 

 aan de met laag hout begroeide oevers van meren, langs slooten of smalle 

 rivieren. Als bouwstoffen bezigt het worteltjes, droog gras of hooi, doode plan- 

 tenvezels, dunne stengels en drooge bladeren, en voor binnenwerk of voering : 

 plantenpluis, haar en veeren. De 4 a 6 blaauwe, soms duidelijk rood gevlekte 

 eijeren worden alleen door het wijfje bebroeid. Het broeit slechts éénmaal, name- 

 lijk in Junij '). 



Ue jongen in hun nestkleed zijn moeijelijk van jonge Nachtegalen te onder- 

 scheiden, vooral zoolang hun staart nog niet geheel ontwikkeld is. Bij nadere 

 vergelijking merkt men echter op., dat de jonge Blaauwborstjes steeds bruiner 

 aan de keel zijn. Het oude wijfje is over het geheele ligchaam graauwer gekleurd; 

 keel en kin heeft zij vuilwil, den krop tot aan de borst graauw met zwartachtige 

 dwarsbanden of, bij zeer oude voorwerpen, leikleurig, met lichte randen aan de 

 veeren; de borst bruin of rosbruin met eenigzins donkere schachtvlekken. 



De zang van het mannetje kan, wat schoonheid van geluid betreft, met dien 

 van den Nachtegaal op ééne lijn gesteld worden, doch zijne wijze van zingen is 

 geheel verschillend; zijn lied gelijkt meer naar de kortere strophen van het Rood- 

 borstje; het is echter niet zoo treurig of klagend en stemt den toehoorder niet 

 zoo zeer tot droefgeestigheid, als de voor onze ooren zoo gevoelige zang van 

 het Roodborstje. Gewoonlijk valt de schoone zanger plotseling' uit met een helderen, 

 meestal dubbelen slag, fluit dan eene geheele reeks klimmende toonen, en eindigt 

 bijna altijd met eene nog hoogere, helderklinkende, gerekte sluitnoot. Zijn zang 

 is, ten opzigte van uitdrukking en maat, het best te vergelijken bij eene bra- 

 vour-aria; die van het Roodborstje bij een slepende andante, en die van den 



') In onze beschrijving van den Nachtegaal is het aantal broeisels verkeerdelijk als twee 

 aangegeven. De Nachtegaal broeit echter, althans hier te lande, slechts éénmaal 'sjaars, doch 

 soms zeer laat in den zomer, hetgeen mij, evenals vele anderen, tot de onderstelling heeft 

 o-eieid, dat in zulke gevallen een vroeger broeisel was voorafgegaan. In het Zuiden van Frank- 

 rijk en Duitschland en in Oostenrijk broeit hij echter soms werkelijk te tweeden male. 



