Zwartkopzanger bij een allegro ; de Nachtegaal echter zingt dat alles achtereen en 

 dooreen, en voegt er nog zijne eigen iraprovisatiën bij. Iedere vogel componeert 

 zijn eigen lied , en zingt dat zonder meer ; doch de Nachtegaal varieert steeds op 

 zijne eigen compositiën. 



Het Blaauwborstje is als kamerzanger zeker de meest bevoorregte aller vogels ; 

 behalve zijn zang en zijn prachtvol vederkleed, bezit hij zeer veel aantrekkelijks; 

 geen wonder dan ook, dat hij weldra de lieveling wordt te midden van al de 

 andere gevederde vrienden. Naauwelijks heelt hij zi|n gulden vrijheid met de enge 

 kooi verwisseld, of het Blaauwborstje begint naar nieuw genot, naar nieuwe 

 vrienden uit te zien, en hij vergeet al spoedig zijn vroeger lief en zijn later leed. 

 Hij verlangt beklaagd en vriendelijk aangesproken te worden; hij verlangt dat 

 zijn meester zich met hem bezig houde ; anders kiest hij zich een vriend onder 

 de overige gevangenen, en dan begroet hij dezen met liefelijk gekweel. Soms valt 

 zijne keus op een Vink, soms op een Kraai, of op een der huisgenooten ; meestal 

 echter schenkt hij zijn vertrouwen en genegenheid aan hem of haar, die hem van 

 voeder voorziet en hem minzaam toespreekt. Hij vergeet nimmer eene goede 

 behandeling , en legt daarbij een sterk geheugen aan den dag. Even als het Rood- 

 borstje, kan hij op zijn manier redeneren, en hij toont zich dan ook evenmin 

 verheugd of bevreesd, dan na eerst te hebben overwogen, of er werkelijk reden 

 voor vreugde of ongerustheid bestaat. Hij zingt reeds in Maart (namelijk, als men 

 hem gedurende den winter in de kamer heeft gehouden) en eindigt in den ruitijd. 

 In het voorjaar gevangen mannetjes zingen meestal reeds binnen eenige dagen, 

 even als de Nachtegaal, 's Winters hoort men hem zelden, doch zijne uitingen 

 van vriendschap of erkentelijkheid verneemt men in elk jaargetijde, zoowel bij 

 zonneschijn als bij avondlicht. Ik had een Blaauwborstje, dat ongemerkt vriend- 

 schapsbetrekkingen met mijne echtgenoot had aangeknoopt. Zijn oog was steeds 

 op haar gevestigd ; en naauwelijks stond zij van hare zitplaats op , of onmiddellijk 

 liet hij zijn streelenden groet hooren. Kwam zij voor de kooi, dan trilde hij met 

 de vleugels en uitte zachte , streelende toonen , ter belooning waarvan zij hem dan 

 ook telkens een meelwormpje gaf. Op 't laatst werd het. diertje zoo verwend, dat 

 hij de meelwormpjes in den bek wenschte gestopt te hebben, even als een hulp- 

 behoevend jong vogeltje gevoerd wil zijn. Het lieve diertje stierf in den rui ; liever 

 had ik al mijne andere vogels verloren, als ik dan slechts mijn Blaauwborstje 

 had mogen behouden. 



