hooi, doode bladeren en hechtdraden van klimplanten zaamgesteld en van binnen 

 met haar of veeren belegd, en heeft nagenoeg' den vorm van het nestje van 

 Nachtegaal of Roodborstje, doch grooter. De eijeren hebben dezelfde grootte als 

 die van den Leeuwerik, zijn helder blaauwgroen en ongevlekt, even als die van 

 Tapuit of Roodslaart, en worden alleen door het wijfje uitgebroeid. 



De jongen worden met insecten gevoerd, en blijven tot den trektijd met 

 hunne ouders rondvliegen. Gedurende het najaar eten zij ook bezien en zaden, 

 doch leven overigens hoofdzakelijk van rupsen, spinnen en kleine kevers. Volgens 

 Audubon, geven zij de voorkeur aan eene zekere soort van vijgen, die zij eerst 

 van de boomen pikken en daarna wegsiepen. Ook vliegen zij insecten na en 

 vangen ze, even als onze Vliegenvangers en Zwaluwen, hoog in de lucht. 



Brehm vermeldt met betrekking tot dezen vogel het volgende geval. In het 

 Berhjnsche aquarium had een paar, dat met andere vogels in eene groote volière 

 gehouden werd, spoedig een nest gebouwd, en reeds den 29 Mei waren er vijf 

 eijeren gelegd; het wijfje begon toen te broeijen, zonder echter door het mannetje 

 afgelost te worden, en veertien dagen later waren er vier jongen geboren, die 

 vooral door het mannetje gevoederd werden. Ook het wijfje werd op den duur 

 door het mannetje gevoerd, zelfs terwijl zij jongen had; reeds drie weken vóór- 

 dat de eijeren gelegd waren, had zij niet eens de moeite genomen om zelf een 

 meelworm op Ie rapen of eene vlieg te vangen, maar had zich die steeds door 

 haar echtgenoot in den bek laten stoppen '). De jonge vogeltjes werden, tot den 

 derden dag, door de moeder, die op het nest bleef zitten, verwarmd; na dien 

 tijd echter kwam het wijfje slechts nu en dan op het nest. Den vijfden dag 

 hoorde Brehm het mannetje een klagend geluid voortbrengen en zag het angstig 

 rondom het nest vliegen; vermoedende dat er iets aan scheelde, begaf hij zich 

 naar het nest, en vond drie doode jongen, waarvan er twee reeds den vorigen 

 dag moesten gestorven zijn. Het nog overblijvende jong was, ofschoon het nog 

 teekenen van leven gaf, eveneens koud. »Mijne vrouw", aldus vervolgt Brehm, 

 «hield het arme diertje in hare handen, om het te verwarmen, totdat ik er twee 



') Ditzelfde heb ik ook van ons Roodborstje opgemerkt. Eenigen tijd geleden plaatste ik 

 namelijk een juist gevangen wijfje bij een zeer oud mannelijk voorwerp, en was zeer verrast 

 bij het zien, dat de oude heer, blijkbaar met groot genoegen, zich door de nieuwelinge liet 

 voederen. Toen echter het wijfje ongesteld werd, en stil in een hoek der kooi verscholen zat, 

 bragt het mannetje op zijne beurt haar het voedsel in den bek. Ook het Blaauwborstje (Sylvia 

 suecica) laat zich door zijn meester, met schijnbaar welbehagen, het voeder in den bek steken. 



