jonge Roodborstjes bijgebragt had, met welke het toen in een diep en warm 

 wollen nest geplaatst werd. Tengevolge der verwarming kwam het dan ook weder 

 bij, en stak een poosje later zijn bekje omhoog, om gevoederd te worden. Ik 

 vreesde dat het sterven zou, want het was nog geheel kaal en blind; doch door 

 de zorgvuldige verpleging van mijne vrouw, die het elk kwartieruurs met eenige 

 miereneijeren verkwikte, kwam het langzamerhand vooruit, nuttigde ook grovere 

 spijzen, en zonder eenige ongesteldheid groeide het tot een krachtig, gezond 

 mannetje op. Toen het oude wijfje zich van hare jongen beroofd zag, begon zij 

 te tweeden male een nest gereed te maken. Zij legde weder vier eijeren, en 

 broeide ze zonder tegenzin uit, doch, ofschoon zij op het nest door het mannetje 

 bijna onophoudelijk werd gevoerd, liet zij ook deze jongen van koude omkomen. 

 Na dien tijd paarden de ouden niet meer". 



Een ander Duitsch ornitholoog, de heer Freyberg, was gelukkiger. Hij 

 verkreeg van één paar twee broeisels, elk van vijf jongen; de jongen van het 

 eerste broeisel waren naauwelijks uitgevlogen , of het oude wijfje had reeds een 

 tweede vijftal eijeren gelegd, welke zij eveneens uitbroeide, en ook deze jongen 

 bragt zij groot. Freyberg zegt verder (in Brehms Gefangene Vogel, Theill, Band II, 

 erste Lieferung, p. 50): »Als die erste Brut ausflog, belanden sich mehrere auslan- 

 dische weibchenlose Weberfinken im Fluggebauer, und sie alle, ohne Ausnahme, 

 befriedigten ihren Geschlechtstrieb an den jungen Ilüttensangern. Diese hielten 

 still, Hessen alles mit sich geschenen, und selbst die Alten sahen theilnahmlos zu". 



In den zoölogischen tuin te Londen heeft men ook jongen van dezen vogel 

 verkregen, doch de meesten stierven kort nadat zij waren uitgevlogen. 



Wil men dus dezen vogels gelegenheid tot broeijen verschaffen, dan plaatse 

 men ze in eene groote volière , liefst buiten het huis of voor het raam aan de 

 zonzijde. Buitenvolières moeten steeds van nachthokjes voorzien zijn, ten einde de 

 gevleugelde bewoners voor nat en koude te beveiligen. Zulke hokjes moeten 

 ongeveer een voet hoog en breed en 3 / 4 voet diep zijn en eene ronde opening op 

 zijde hebben; men plaatse er ook eenige overdwarsche takjes in, waarop de 

 vogels zich kunnen ter ruste zetten of hunne nesten bevestigen. De materialen 

 brenge men in de volière of tusschen de traliën aan. Zoodra de eijeren gelegd 

 zijn, moet men vooral eene genoegzame hoeveelheid miereneijeren of meel wormen, 

 behalve het gewone voeder (gehakt ei of geschrapt vleesch en wortelen, met 

 broodkruimels en gekookte krenten gemengd), in gereedheid houden, opdat de 



