In hun winterkleed hebben zij de onderdeelen een weinig blanker, en de boven- 

 deden meer naar het graauwe trekkende. Alle Piepers ruijen tweemaal 's jaars. 



De in Europa broeijende soorten trekken in het najaar, de eene vroeger, 

 de andere later, naar het Zuiden, en overwinteren in het Zuiden van Europa en 

 het Noorden van Afrika, van waar zij omstreeks het begin van April naar hunne 

 broeiplaatsen terugkeeren. De Duinpieper komt ons omstreeks hall April bezoeken, 

 en verlaat ons weer in October, meestal te gelijk met den Gras- of Boompieper. 

 Het is een zeldzaam voorkomende vogel; alleen in Gentraal-Indië, in de districten 

 Deccan en Ghaut, is hij meer menigvuldig. 



In zijne bewegingen vertoont de Duinpieper veel overeenkomst met den Gras- 

 pieper; even als deze, is hij schier gestadig in beweging; zijne vlugt is echter 

 schielijker, en hij zet zich soms op een boomtak neer, om uit te rusten, als 

 een lange togt hem vermoeid heeft. Hij vertoont zich schier overal als zeer schuw 

 van aard; alleen op de Kanarische eilanden is hij meer vertrouwelijk, zoodat hij 

 zich daar in de nabijheid der woningen durft wagen; zelfs moet hij daar, althans 

 naar men mij tijdens mijn verblijf op die eilanden verzekerde, zich bij voorkeur 

 in bevolkte streken ophouden, en slechts hoogst zelden in het afgelegen gebergte. 



De Duinpieper legt zijn nest op den grond aan; de 4 a 5 lichtgraauwe, fijn 

 gevlekte eijeren worden alleen door het wijfje uitgebroeid. Gedurende den paar- 

 en broeitijd laat het mannetje allerlei zachte, streelende geluiden hooren, en stijgt 

 zingende omhoog. Bij zijne liefdesverklaringen aan zijne uitverkorene pleegt hij 

 zich nog al zonderling aan ie stellen: hij plaatst, zich dan voor het wijfje, spreidt 

 de vleugels uit, wipt eenige malen van den grond, vliegt dan op eens eenige 

 voeten hoog, waarbij hij allerlei potsierlijke bewegingen maakt, namelijk vóór- 

 en achterover of op zijde buitelt, en laat zich vervolgens plotselings naar beneden 

 vallen, om even daarna weder op te stijgen. 



Daar deze vogels hier te lande zelden gevangen worden, ziet men ze weinig 

 in kooijen; in Indië echter, waar zij talrijker voorkomen, staan zij bij de vogel- 

 liefhebbers hoog aangeschreven, daar hun zang, naar men aldaar meent, verre 

 dien van den Boompieper overtreft. In gevangenschap zijn zij evenwel, althans 

 naar de door mij opgedane ondervinding, zeer stil, en zij kunnen soms maanden 

 lang gekooid zijn, alvorens slechts hun gewoon geroep (een langgerekt >->ziep") 

 te laten hooren. Wat hun zang betreft, deze gelijkt zeer veel naar dien van den 

 Boompieper, doch de strophen zijn korter en het geluid iets krachtiger. 



