jes en jongen, zeer eenvoudig gekleurd en heeft dan veel overeenkomst met 

 de wijfjes der verschillende Vuurwevers (Euplectes), alsook, vooral de jongen, 

 met de Graauwe Gors (Emberiza miliaria), hoewel de jongen een geler bek 

 hebben; de wijfjes en mannetjes onderscheiden zich echter in hun winter- 

 kleed van alle in kleur verwante vogels door de lange schachten hunner staart- 

 pennen, waarom men ze in de wetenschap ook als Dol. agripennis beschreven 

 vindt. 



Deze vogels vliegen zeer snel, en hunne vlugt is geheel gelijk aan die onzer 

 Spreeuwen, waarmede zij dan ook, wat vleugelbeweging betreft, het best te 

 vergelijken zijn. Op den grond huppelen zij met fiksche sprongen, doch loopen 

 ook, even als de Leeuwerik. Terstond na den oogsttijd verlaten zij hun vaderland 

 en trekken zuidwaarts tot West-Indië en Brazilië, alwaar zij dan weder verschen 

 voorraad op de bloeijende rijst- en maïsvelden vinden. Tegen het einde van Mei 

 zijn zij echter weder in hun vaderland teruggekeerd, waar men ze dan, even 

 als op den najaarstrek, ten einde de door hen aan te rigten schade zooveel 

 mogelijk te voorkomen, op allerlei wijze tracht te vangen en te verdelgen. Men 

 brengt ze vervolgens te New-York ter markt en verkoopt ze tegen 3 cents per 

 dozijn, waarop zij, even als ten onzent de Vinken en Leeuwerikken, voor de 

 keuken bestemd worden. 



Intusschen dienen we, ter wille der regtvaardigheid, wél te doen uitkomen, 

 dat ook deze vogels — trouwens gelijk zoo velen hunner miskende natuurgenoo- 

 ten — de door hen aangerigte schade ruimschoots vergoeden door het vernielen 

 eener menigte insecten, als sprinkhanen, slakken en rupsen, waarmede zij hunne 

 jongen voeren en die zij zelven gedurende het warme seizoen mede gaarne 

 nuttigen. De Amerikaansche planter echter — en is in ons werelddeel overal 

 de landman in dit opzigt veel wijzer? — wil dit niet inzien en blijft den vogel 

 vijandig; want, zoo redeneert hij, de aangerigte schade laat duidelijke sporen 

 na, maar van al dat goed, dat die vogels zouden doen, neen, daarvan hebben 

 we nog nimmer de bewijzen gezien, 't Is ook waar: van een eenmaal verslonden 

 insect blijft niets ter nagedachtenis over! Toch mogten èn planter èn landman 

 wel eens bedenken — we zeggen «bedenken": want te berekenen, op millioenen 

 na, is het niet — welk eene verbazende graan en groente en vruchten verte- 

 rende nakomelingschap er van zoo'n paar insecten kan groeijen . . . zoo er geen 

 vogels waren, die ze verslonden! 



