Keeren we echter na deze korte uitweiding — die, naar we hopen, waar het 

 te pas mogt komen, als een welgemeende wenk zal ter harte genomen worden — 

 tot onze Rijstgorzen terug. Zij leggen hunne nesten, tusschen de halmen, op den 

 grond aan, en stellen die inderdaad zeer kunstmatig zamen. Daar zij de noodige 

 bouwmaterialen in hunne onmiddellijke nabijheid vinden, en voor het nestelen 

 het digtst begroeide gedeelte van het rijstveld kiezen, worden hunne nesten, 

 ofschoon er soms een twintigtal naast elkander liggen, niet gemakkelijk ontdekt. 

 De mannetjes stijgen soms zingende van het nest omhoog, en sjirpen en kwet- 

 teren van 's morgens vroeg tot laat in den avond ; zij bemoeijen zich trouwens 

 weinig met hun kroost; wél daarentegen houden zij elkander scherp in 't oog, 

 daar het wel eens gebeurt, dat er bij die heeren abuizen voorvallen, zoodat de 

 heer gemaal zich genoodzaakt ziet, vreemde indringers van het nest of uit de 

 nabijheid van zijn wijfje te verdrijven. 



De Rijstgors broeit jaarlijks slechts éénmaal; elk broeisel bevat gewoonlijk 

 een zestal eijeren, die alleen door het wijfje worden uitgebroeid; ze zijn vuil 

 blaauwachtig wit of lichtblaauw, met donker purperbruine en zwarte vlekken, 

 en hebben eenige overeenkomst met die van onzen Leeuwerik , doch zijn spitser 

 aan de punt, terwijl de vlekken minder talrijk en grooter zijn. 



Men ziet de Rijstgorzen dikwijls bij de vogelhandelaren in de zeesteden; 

 maar gewoonlijk brengen zij weinig voordeel aan, althans wanneer zij niet juist 

 in hun zomergewaad arriveren. De koopprijs is gewoonlijk /' 6 het paar; te 

 Londen iets minder; te New-York kan men de mannetjes in het najaar tegen 1 

 cent, doch, als zij zingen en in hun prachtkleed gedost zijn, niet beneden 20 

 a 30 cent bekomen. Scheepslui verzekeren, dat er jaarlijks duizenden naar 

 Europa verzonden worden, doch dat de meesten reeds na eenige dagen weder 

 in vrijheid worden gesteld, omdat zij niet slechts een vervaarlijk geraas maken, 

 maar ook hunne geheele waarde aan voer opeten, zoodat zij bij slot van reke- 

 ning meer aan onderhoud kosten, dan zij opbrengen. 



Het zijn niettemin alleraardigste kooivogels, altijd vrolijk, levendig en schier 

 op den duur fluitende. Het mannetje zingt een vrij helder en zuiver klinkend 

 liedje , in den toonaard van den Leeuwerik , doch op de wijze van de Geelgors ; 

 evenwel zingt hij minder aanhoudend dan de eerstgenoemde; in het volle van 

 zijn zang laat hij dikwijls eene geheele reeks klimmende toonen hooren, een 

 geluid dat men het best kan nabootsen door met den vinger schielijk langs de 



