dinalen, als zij in groote volières worden gehouden, ook in gevangenschap 

 hroeijen en, vooral door Duitsche vogellief hebbers, zeer gezocht en breedvoerig 

 beschreven zijn, is men in de laatste jaren toch geheel en al met de bijzonder- 

 heden hunner voortteling bekend geworden. In verschillende zoölogische tuinen, 

 zooals te Londen, en volgens dr. Brehm ook te Frankfort, Keulen en Berlijn, 

 heeft men in den laatsten tijd jaarlijks eenige jongen dezer vogelsoort aange- 

 kweekt. De nesten waren, al naar omstandigheden, tusschen takken, of in een 

 hoek langs of op het houtwerk, bevestigd en uit plantenvezels, zooals het haar- 

 achlige pluis der cocosnoot, gebouwd. Een drietal eijeren, door Brehm in den 

 zoölogischen tuin te Berlijn waargenomen, hadden eene graauwe tint met don- 

 kere vlekken; andere eijeren, gedeeltelijk in tammen, gedeeltelijk in vrijen staat 

 gelegd, zijn door den welbekenden Duitschen oöloog , dr. Baldamus, als blaauw- 

 groenachtig wit, met enkele zwarte punten en vlekken, beschreven. Brehm schat 

 den tijd der bebroeijing op 12 a 13 dagen; hij vermeldt voorts, dat beide ouden 

 aan het broeijen deelnamen, waarbij het mannetje trouw zijn wijfje afloste en 

 even vlijtig in het voeren der jongen was. Doch ook Brehm had, even als 

 gewoonlijk ieder vogelliefhebber, met moeijelijkheden te kampen, wilde hij de 

 vogels behouden; want »de ouden", zegt hij, «werden na eenigen tijd traag in 

 het verzorgen van hun kroost, zoodat ik de jongen in eene kooi moest over- 

 brengen en ze zelf voeden. Toen kwamen echter de ouden tot inkeer en fladderden 

 met voeder rondom de kooi. Daar nu het wijfje te tweeden male tot. eijerleggen 

 bereid scheen, trokken beide ouden weder naar hun vorigen broeikorf, waarin 

 de eerste, nog niet volwassen jongen geboren waren. Terwijl het wijfje zich met 

 het tweede broeisel bezig hield, waren intusschen de jongen van het eerste groot 

 genoeg om te kunnen vliegen en zich bij hunne ouders te scharen ; zij stelden 

 zich dan ook weder onder hunne bescherming en zaten, uren lang, naast hunne 

 moeder op het nest". 



De jongen worden, zooals door verschillende vogelkweekers is opgemerkt, 

 hoofdzakelijk met insecten (miereneijeren en meelwormen) grootgebragt, terwijl 

 de ouden zich met allerlei granen, zaden, versch groen, gekookte rijst, aardap- 

 pelen, kastanjes en ook brood voeden. Meelwormen eten zij bijzonder gaarne, 

 even als de meeste Vink- en Gorsachlige vogels, wanneer zij in volières worden 

 gehouden; doch de meeste dezer vogelsoorten verhezen langzamerhand de natuur- 

 lijke zucht naar het zoeken van insecten, en gelijktijdig daarmede ook den bijzon- 



