deren smaak voor zulk voedsel, vooral wanneer zij uit hunne ruime woningen 

 in kleine, bekrompen kooijen worden overgebragt en steeds den »zaadbak" voor 

 den neus hebben ; daarom dienen de Gele en ook de andere soorten van Kardi- 

 nalen eene minstens even groote kooi te hebben als die, welke men gewoonlijk 

 voor Lijsters of Leeuwerikken bezigt. Daar de Kardinalen zich bijzonder gaarne 

 baden en zeer net op hun gevederte zijn, plaatse men dagelijks, lielst 's ochtends, 

 een aarden of zinken bakje vol versch water in hunne kooi ; de steenen bakjes , 

 die in het huishouden zeepbakjes worden genoemd en uit een schoteltje met 

 daarop passend bakje en dekseltje bestaan, zijn (het onderste schoteltje namelijk) 

 daarvoor bijzonder geschikt, daar ze voor vogels van gelijke grootte juist den 

 vorm en de diepte, dus de vereischte hoedanigheden van een badkuipje, bezitten. 



Een hoofdvereischte is ook, dat men den Gelen Kardinaal afzonderlijk houde, 

 aangezien de mannetjes, zoodra zij in elkanders gezelschap zijn, elkaar onmid- 

 dellijk den oorlog verklaren, en dan zoo lang vechten, tot een van beiden er het 

 leven bij inschiet. 



De Gele Kardinaal is geen groot zangkunstenaar, maar een vrolijke snapper. 

 Zijn geluid is helder en hoog van toon, weinig gevarieerd en min oi meer stot- 

 terend. In gezonden toestand zingt hij gedurende het grootst gedeelte van den 

 dag, behalve in den ruitijd, die van Augustus tot October, soms iets vroeger 

 of later, intreedt. Alleen het mannetje zingt, en de jonge mannetjes beginnen reeds 

 vóór hun eersten rui te kwelen. 



De seksen zijn gemakkelijk te herkennen, daar het wijfje veel fletser gekleurd 

 is; in plaats van geel en zwart, de zoo sierlijke kleuren van het mannetje, is 

 het wijfje flets en witachtig op den buik, rondom het oog en op de vleugels; 

 in plaats van het zwart aan keel en kuif, heeft zij donkergrijs of graauw; de zijden 

 der borst en verdere onderdeelen zijn bij haar vuil grijsachtig groen, met 

 duidelijker dwarsstrepen, dan bij het mannetje. De jongen hebben nagenoeg 

 dezelfde kleuren als het oude wijfje, doch de borst is bij hen over de geheele 

 breedte, even als de nek en de zijden, duidelijk donker en overlangs gestreept. 



Het is een zeer opmerkelijk verschijnsel in de wetten der kleurverdeeling en 

 kleurwijziging in vogelvederen, dat bij de meeste vogelsoorten (onverschillig tot 

 welk geslacht of welke orde zij behooren ol gerangschikt worden), waarvan het 

 mannetje geel, groen en zwart, of geel en zwart gekleurd zijn, de wijfjes steeds 

 een meer gestreept, een lichter of graauwer zwart en vooral een veel fletser 



