DE INDIGO-VINK. 



FRINGILLA CYANEA. 



Deze sierlijke vogel werd vroeger, wegens zijne helderblaauwe kleur, als 

 eene tot de familie der Tanagra's behoorende soort beschouwd, te meer daar hij 

 in nagenoeg dezelfde loealiteiten als deze voorkomt. Latere ornithologen echter 

 hebben, nadat de in de Amerikaanscbe ornithologie beroemde Wilson hem reeds 

 tot een Vink verheven had, den Indigo-Vogel van de zoo fraai gekleurde Tana- 

 gra's afgezonderd; men had namelijk, ofschoon er weinig uiterlijk verschil in' 

 vorm tusschen beide typen bestaat, toch ontdekt, dat bij al de Taflagra-soorten 

 de maag ontbreekt, en dat zij de vruchten, waarmede zij zich voeden, reeds in 

 den slokdarm verteren. 



Wilson vermeldt, dat de Indigo-Vogel omstreeks de tweede week van Mei in 

 Pennsylvanië verschijnt, vanwaar hij in het midden van September weder vertrekt, 

 en dat hij in Zuid- en Noord-Carolina en Georgia zeer menigvuldig voorkomt en 

 tot zeer nabij de steden, zelfs in de tuinen van New-York, wordt gezien. Hij trekt 

 zuidwaarts tot Mexico, waar men gedurende het koude seizoen in de heesters 

 der vlakten en plantages dikwijls geheele vlugten dezer vogels opmerkL. 



Voorts maakt Wilson de opmerking, dat, ofschoon deze vogel een algemeene 

 en zeer fraaije zanger is, en gemakkelijk in kooijen kan gehouden worden, men 

 hem toch zeer zelden in gevangen staat aantreft. Dit moge in Wilson 's tijd het 

 geval zijn geweest, thans echter is het anders; men vangt ze nu in de Vereenigde 

 Staten met netten en knipkooijen, en de prijs, dien men er in Europa voor 

 betaalt (4 a 5 gulden), bewijst genoeg, dat zij talrijk genoeg ter markt worden 

 aangebragt. 



Het mannetje in zijn volkomen gevederte is helder kobaltblaauw, met lich- 

 teren of, naarmate er het licht op valt, groenblaauwen weerschijn. Indigoblaauw 



