is hij echter niet; waarschijnlijk werd hij slechts daarom met den naam van 

 Indigo-Vogel bestempeld, doordien deze kleur en kleurstof aan de Amerikanen 

 meer bekend is, dan de fijnere kunstmatig blaauwe tinten, die wij bij schilders 

 of modisten hooren noemen en welke aan de meeste ornithologen in den regel 

 geheel onbekend zijn. Gelijk wij reeds zeiden, is deze vogel kobaltblaauw, welke 

 kleur in eene ultramijnblaauwe reflectie een obtuse licht of schaduw- en een coe- 

 ruleum of coelineblaauw in het hoogste of scherp licht vertoont. Het jonge man- 

 netje is in zijn eerste vederkleed flets graauvv en wordt door ruijing eerst grijs- 

 achtig, met lichte, onregelmatige randen aan de veeren, en in het daarop volgende 

 seizoen, door verkleuring, helderblaauw. Vele mannetjes krijgen na den rui een 

 fletser vederkleed, dat eenigzins naar dat van het wijfje gelijkt, doch tegen den 

 zomer weder helder wordt. Het wijfje is echter gemakkelijk te herkennen aan 

 hare graauwe, leikleurige, doodsche tinten, en slechts eene zeer geringe aandui- 

 ding van het fraaije mannelijke kleed is, onder een sterk licht, aan hare boven- 

 deelen op te merken. Wel hebben soms zeer oude, vooral de in gevangenschap 

 levende wijfjes, een vederkleed, op dat van het mannetje gelijkende; doch zelden 

 worden er wijfjes in kooijen gehouden, daar zij, reeds wegens hare kleuren weinig 

 aantrekkelijks bezittende, ook geen geluid voortbrengen, dan een zacht vtsip- 

 tsip". Het mannetje daarentegen heeft een helder luidenden, langgerekten zang, 

 die eenigzins naar het liefelijk gekweel der Kneu zweemt, doch krachtiger is. 



Het nest van den Indigo-Vogel wordt in lage boomen aangelegd en meestal 

 tusschen takjes bevestigd. Het ligt soms zeer nabij den grond, en heeft veel over- 

 eenkomst met dat van onzen Vink, ofschoon de bouwstoffen eenvoudiger zijn, en 

 er zelden mos bij wordt gebruikt. Van binnen is het met zacht gras, vlas of 

 haar belegd, terwijl het buitenwerk hoofdzakelijk uit hooi en worteltjes bestaat. 

 De eijeren gelijken ook zeer veel op die van den Vink, doch zijn iets kleiner, en 

 de bruinroode vlekken meer tot de stompe zijde beperkt. 



Het voedsel dezer vogels bestaat hoofdzakelijk uit zaden en insecten; vruchten 

 of bezien eten zij zelden. In de volière zijn het allerliefste vogeltjes en kunnen, 

 wat bewegingen en gewoonten betreft, met onze Barmen (Acanthis) op ééne lijn 

 gesteld worden. Het mannetje zingt van April tot September, en, als hij met 

 andere, vroegere of latere, zangers in gezelschap is, hoort men hem zelfs nog 

 in den winter. Voor zooverre bekend is, broeijen deze Vinken niet in gevangen- 

 schap. Men voede ze met kanariezaad en jong groen. 



