in de oranjeboomgaarden; in Frankrijk echter meestal in appel- of pereboomen. 

 Het is zeer klein en reeds daardoor wél verborgen, te meer daar het in het 

 lommerrijkst gedeelte van den boom wordt aangelegd. De bouwstoffen beslaan 

 hoofdzakelijk uit worteltjes, grasbloemen, groene mos en, voor het binnenwerk, 

 uit fijne grasstengels, paardenhaar en zacht plantenpluis of veeren. Het bevat in 

 den regel een vier- of vijftal eijeren; deze zijn groenachtig wit, met kleine 

 donker- en lichtroode stipjes en haaltjes, en eenige grootere vlekken aan de 

 stompe zijde; ze zijn zeer klein, niet zeer puntig, en worden alleen door het 

 wijfje uitgebroeid. In warme gewesten broeijen deze vogeltjes driemaal, in gema- 

 tigd Europa echter zelden meer dan tweemaal 'sjaars. 



De Geelvink is een allerlevendigst diertje, steeds dartelend en zingend, en 

 op den duur met zijn wijfje of met de geheele familie te zamen. In de tuinen 

 zijn het de liefste vogeltjes, die men maar wenschen kan; hebben zij er een- 

 maal gebroeid, dan blijven al de leden der kleine familie er tot in het najaar 

 ronddolen, en kiezen een rustplaatsje in de rozenstruiken, terwijl het man- 

 netje van 's ochtends af tot laat in den namiddag zijn zacht kwelend liedje te 

 hooren geeft. 



In het voorjaar vertoont het mannetje allerlei vreemde gebaren, ten einde 

 een wijfje te lokken: hij begint dan zeer luid te zingen, vliegt regtop omhoog 

 en fladdert, gelijk een vleermuis, eenige malen rondom het wijfje, hetwelk met 

 schijnbaar welbehagen zijne liefdesverklaringen aanschouwt. Soms ook vliegen er 

 twee of drie mannetjes op die wijze rondom den boom, even als spelende vlin- 

 ders om een bloem fladderen; zoodra dan het wijfje zich verwijdert, vervolgen 

 de verliefden haar van boom tot boom en glijden, met het ligchaam sterk voor- 

 overgebogen, (rillende vleugels en den staart omhoog, van tak tot tak, om weer 

 van voren af aan hunne luchtbuitelingen uit te voeren, zoodra de aangebeden 

 bruid zich op een takje heeft neergezet. Gedurende deze bewegingen laten zij om 

 het hardst hunne fraaije stemmen hooren, en zij bedreigen elkaèr ook met een 

 sterk vloeijend geluid, dat misschien voor hen erg woedend klinkt, doch voor 

 ons gehoor niettemin allerstreelendst is. 



De Geelvink moge wel is waar geen talentvol zanger genoemd worden, toch 

 heeft zijn liedje iels zachts en liefelijks, iels bijzonders; men hoort uit zijn geluid 

 het welgemoede, het zachtaardige, de teedere gehechtheid, welke aan alle Geel- 

 vinken eigen is, en waarom zij dan ook als kooivogels overal zoo zeer bemind 



