als Kaapsche Kanarie, eene afzonderlijke beschrijving en afbeelding waardig 

 keuren, indien zij slechts meer geregeld werd aangevoerd en meer algemeen be- 

 kend ware. 



De Groote Geelvink (Serinus sulfurata), de Gele Fluiter en Kanarie der Kape- 

 naars, de Sulpherfinch der Engelschen, de Goldkehle der Duitschers, is almede 

 een weinig bekende vogel; wel vindt men hem nu en dan in het bezit van enkele 

 vogellief hebbers, doch nimmer wordt hij geregeld ter markt aangevoerd. Hij is 

 even groot als de Geelgors; zijne kleuren komen met die van den Europeschen 

 Geelvink of Girlitz (Serinus hortulanus) overeen, behalve dat hij aan keel en borst 

 meer geelkleurig is. Eigenlijk staat hij, wat kleur betreft, tusschen den Girlitz 

 en de hier afgebeelde soort in. Een zeldzame vogel is S. flaviventris , die dezelfde 

 kleuren heeft, doch iets kleiner is, en aan de Kaap Goudvogel en Goudvink 

 genoem d wordt. 



Bij al deze soorten zijn de wijfjes te herkennen aan de minder heldere tinten ; 

 het geel, dat bij de mannetjes aan keel en borst aanwezig is, wordt bij de wijfjes 

 door geelachtig wit of vuilwit vervangen. De jongen zijn duidelijker gestreept 

 en hebben witte keelveêren. 



Bij de hier afgebeelde soort zijn de wijfjes veel eentooniger van kleur en 

 aan de zijden van het ligchaam duidelijk gestreept; haar bovenkop is flets olijf- 

 groen met overdwarsche streepjes, en hare staartpennen zijn licht gerand. De 

 jongen hebben de geheele borst, evenals de bovendeelen, duidelijk donker gestreept; 

 de streep boven het oog en aan de onderkaak, alsmede de keel- en buikveêren, 

 wit. Hunne veeren zijn bijzonder zacht en los. 



Deze Geelvink houdt zich in heesters en in afzonderlijk staande hooge hoo- 

 rnen op. Hij komt ook in de bosschen voor, doch nimmer op zoodanige plaatsen, 

 waar de boomen dikke stammen of een digt gebladerte hebben. In zulke sombere 

 streken wordt zijne plaats door de graauwkleurige soorten, de Bucerinus angolensis , 

 B. musica en B. rufilata, vervangen. De kleuren der Geelvinken komen namelijk 

 meer met het jonge heestergewas, meer met het zonnelicht overeen ; vandaar dat 

 zij zich van nature tot vrolijke, zonnige oorden aangetrokken gevoelen; het jonge 

 groen verbergt hen daar even goed voor den blik hunner vervolgers, als de 

 graauwe bodem onzer bosschen de Houtsnip, of de met riet begroeide slootkant 

 onze Watersnippen beveiligt. 



Ook het gezang en de loktoon der Geelvinken kenmerkt hun zachten en vro- 



