eijeren dezer vogeltjes zijn licht blaauwachtig wit, met eenige zachtroode vlekjes 

 aan de stompe zijde. Zij zijn bijzonder klein en uiterst dun van schaal, waarom 

 het raadzaam is ze nimmer aan te raken-. 



Zang, in den eigenlijken zin des woords, bezitten deze vogeltjes niet, doch 

 hun stemgeluid, eenvoudig als het is, is zeer liefelijk en helderluidend. Het is 

 meer een gevarieerd gors-achtig gesjirp en niet dat eentoonige holle geroep 

 (gekalfater als de zeelieden het noemen) dat men van Rijstvogels, Nonnetjes en 

 de meest overige Oost-Indische dikbekken verneemt. 



Het mannetje maakt uit zijne eenvoudige toonen, nog een heel aardig liedje 

 en kweelt dikwijls uren lang voor het nest zijner broeijende wederhelft. 



