Men heeft waargenomen, dat deze vogeltjes gezellig broeijen, zich meestal 

 met andere reeds broeijende vogels vereenigen, en hunne 'nesten zoo digt mogelijk 

 •bij die van andere vogels bouwen. 



Het nest van het Goudborstje is uit gras en dunne plantendraden zaamgesteld 

 en van binnen met grasbloemen belegd. Het ligt tusschen takken van heesters , 

 soms ook aan en over grasstengels, en bevat ongeveer 15 witte eijeren, welke 

 aan de stompe zijde nu eens duidelijk, dan weder zeer onmerkbaar, rood 

 gevlekt zijn. 



Even als alle Grasvinken en de meeste Wevers en Amadinen, broeijen ook 

 de Goudborstjes in gevangenschap, namelijk in de ruime volière, waar zij kunnen 

 rondvliegen en eigenlijk evenzeer op hun gemak zijn als in de vrije natuur. 

 Zulke volières moeten, althans wanneer men er kleine uitheemsche vogels 

 wil doen voorttelen, minstens vijf kubieke voeten groot zijn, en overigens hoe 

 grooter hoe beter; en daarbij is het zeer doelmatig, er eenig laag hout, wild 

 groeijend klimop, hoog gras, stukken met mos bedekt wilgenhout en stroomend 

 of althans een ruimen voorraad schoon water in aan te brengen. Hoe grooter het 

 aantal daarin levende vogels is, des te gereedelijker zullen zij broeijen; en, is de 

 menigte eenmaal tot honderden aangegroeid, dan telen ze als muizen. Het is 

 bijna ongeloofelijk, en toch een algemeen waargenomen feit, dat een paar kleine 

 Grasvinken jaarlijks ongeveer een honderdtal jongen voortbrengen. In Brehms 

 Gefangene Vogel leest men eene merkwaardige mededeeling van den heer Rey, 

 aangaande de vruchtbaarheid van een paar Goudborstjes, dat in de volière 

 nestelde: in één jaar tijds had dit paartje niet slechts 54 jongen ter wereld en 

 grootgebragt, maar daarenboven nog 67 eijeren gelegd, welke echter waren 

 weggenomen. Rey berekende (en geeft hiervan naauwkeurig de bijzonderheden in 

 cijfers), dat het gewigt dezer in één jaar gelegde eijeren ruim zestienmaal dat 

 van zoo'n vogelenpaar zelf bedraagt. Hij vergelijkt verder dezelfde verhoudingen 

 bij de Huishen, en toont aan, dat deze slechts vijfmaal haar eigen gewigt aan 

 eijeren produceert. Hij maakt ook nog de opmerking, dat Hoendereijeren steeds 

 worden weggenomen, en dat, als dit ook bij de Goudborstjes ware gedaan, het 

 aantal door hen gelegde eijeren nog veel grooter zou geweest zijn. 



Het Goudborstje is, wel is waar, zeer levendig in zijne bewegingen, doch 

 het kan ook soms uren lang stilzitten. Onder een troep in de volière ziet men 

 dan ook dikwijls eene geheele reeks rustende vogeltjes , stil en digt aaneenge- 



