DE MONGOOL. 



MUNIA RUBRONIGM. 



Men noemt den hier afgebeelden vogel ook Monnik, even als Munia maja ook 

 onder den naam van Non of Nonnetje, en de verwante Munia malacca ook onder 

 dien van Jakobijn bekend is. De handelaren in Engeland en Duitschland noemen 

 hem Chinees; evenwel ten onregte, daar toch Munia sinensis (de Chineesche 

 Dikbek) wel met den zoogenaamden Chinees naauw verwant, doch niettemin een 

 andere soort van vogel is. 



Het woongebied van den Mongool strekt zich uit van den Himalaya, door Indië 

 en Cochinchina, tot Ceylon. Bijna overal zijn zij zeer talrijk en leven in rijst- en 

 suikerrietvelden gezellig bijeen, waar zij trouwens, even als in onze koloniën de 

 Rijstvogel, veel schade aanrigten. 



Er bestaat bij deze soort geen uiterlijk zigtbaar verschil tusschen de seksen. 

 De jongen zijn in hun eerste vederkleed graauw aan den kop en kaneelbruin over 

 het ligchaam, en hebben den snavel donkerbruin. 



De Mongool bouwt zijn groot, bolvormig nest tusschen de takken van 

 heesters; het heeft de opening ter zijde en is uit gras, wortelen en plantenstengels 

 zaamgesteld. In Indië paren deze vogels omstreeks October; doch men vindt ook 

 jongen in Januarij, en hoogstwaarschijnlijk broeijen zij, even als de meeste ver- 

 wante vogelsoorten, drie- a viermaal 'sjaars. Het aantal eijeren, die geheel wit 

 zijn, verschilt van 6 tot 10; ze worden door beide ouden bebroeid. 



Wat hunne levenswijze in de vrije natuur betreft, kan men ze met den 

 Rijstvogel op ééne lijn stellen; zij zijn even wild en levendig van aard, en 

 vertoeven in dezelfde soort van woonplaats, waar zij bij groote vlugten van het 

 eene veld naar het andere trekken. 



Zangtalent bezitten zij niet; het eenig geluid, dat zij voortbrengen, is een 



