HET NONNETJE. 



MUNIA MAJA. 



Na den Rijstvogel, is het Nonnetje de algemeenste der bij ons ingevoerde 

 Oost-Indische Dikbekken. Gewoonlijk treffen wij bij de vogelhandelaren in onze 

 zeesteden zulke Nonnetjes, hetzij gepaard, hetzij eenige voorwerpen bij elkander, 

 aan; zij zijn hier dan ook menigvuldiger, omdat zij uit Nederlandsch-Indië, inzon- 

 derheid uit Java, afkomstig zijn. 



Men vindt deze vogeltjes verder nog in Sumatra en op de Sunda-eilanden. 

 Zij leven op groote vlakten, vooral op rijstvelden, waar zij door hun talrijkheid 

 den landbouwer groote schade veroorzaken. Even als de Rijstvogel, komen zij zeer 

 vertrouwelijk in de nabijheid der menschelijke woningen en bezoeken geregeld de 

 tuinen, in welker heesters zij dikwijls hun nest bouwen. 



Er bestaat bij deze vogels geen merkbaar verschil in kleur tusschen de 

 seksen, dan alleen dat bij het oude mannetje de stuitveèren 1'raaijer bruinrood zijn. 

 De jongen zijn in hun eerste vederkleed geheel bruinzwart, doch hunne kopveêren 

 zijn licht aan den wortel en alleen aan den buitenrand donkerkleurig, zoodat hun 

 kop er grof gemarmerd uitziet. Na vier of vijf weken echter beginnen zij te ver- 

 kleuren, en op den leeftijd van drie a vier maanden zijn zij aan de ouden gelijk. 



Hun nest is, in verhouding tot de grootte van dit vogeltje, zeer groot en 

 heeft den vorm van een meloen , namelijk van den zoogenaamden watermeloen ; 

 de ingang tot het nest is op zijde, doch de opening is door het overhangend 

 gras naauwelijks zigtbaar. Meestal is het aan de onderste takken van heesters, over 

 of langs het water of het rijstveld groeijende, bevestigd, soms ook in het riet 

 langs stroomen of in het rijstveld aan de halmen. Het wijfje broeit hare 4 a 7 

 witte eijeren in dertien dagen uit. Het mannetje neemt deel in het broeijen, en zit 

 ook dikwijls nevens het wijfje. 



