DE HUISMUSCH 



PASSER D0MEST1CUS. 



Iedereen weet wat Musschen zijn ; althans mogen we als zeker stellen , dat 

 verreweg het grootst gedeelte van het menschdom de Huismusch en hare ge- 

 woonten heeft opgemerkt. Toch blijft er nog veel van haar te zeggen, en daarbij 

 bezit zij, al naar de omstandigheden waaronder zij zich bevindt, nog zooveel 

 bijzonders en eigenaardigs, dat eene breedvoerige beschrijving der Huismusch in 

 dit werk, zoo al niet als noodzakelijk, dan toch zeker niet als ongepast zal worden 

 aangemerkt. 



Musschen zijn vinkachtige vogels en komen ten opzigte van hun vorm het 

 meest de Roodvinken (Carpodacus) nabij. Haar vleugel is gelijk aan dien van den 

 Wever en onderscheidt zich daardoor van de vleugels der meeste overige Vinken, 

 dat de eerste pen in lengte aan de tweede gelijk en niét aanzienlijk korter is. 

 De bek is tamelijk krachtig, niet scherp konisch, doch eenigzins gebogen of afge- 

 rond, zooals bij de Goudvinken en Roodvinken. De pooten zijn krachtig en 

 vooral tot springen of liever tot huppelen geschikt. Hare vlugt is vrij schielijk, 

 doch zwaar; zelden doorvliegen zij dan ook groote afstanden in eens, en, wan- 

 neer zij zich van de eene streek naar de andere moeten begeven, rusten zij 

 telkenmale nagenoeg even lang als zij gevlogen hebben. 



Haar stemgeluid is scherp, kort en zeer weinig ontwikkeld, en hierdoor 

 vooral naderen zij weder de Wevers (Ploceus). Alle Musschensoorten kenmerken 

 zich door een onaangenaam luidend, steeds onveranderlijk geroep: vtsièp-tsièp" ; 

 uit deze syllaben wordt dan ook de zang (als men het zang noemen mag) zaam- 

 gesteld. Haar lokgeluid, dat zij ook laten hooren wanneer zij elkaêr een naderend 

 gevaar of »iets bijzonders" meê te deelen hebben, is eene zeer snelle opvolging 

 dezer syllaben en klinkt als een scherp geratel. Als dit geluid met het gewone 



