gewoonlijk min of meer bevuild zijn en zich ook daardoor donkerder voordoen. 

 In hun winterkleed bepaalt, zich het zwart tot aan de keel, en hebben de krop- 

 veèren lichte randen; in den zomer daarentegen hebben zij de uoorhelft der 

 borst, keel en krop zwart, en alleen de borstveêren licht gerand. Musschen, die 

 de vlakten in moerasstreken of nabij de veenen bewonen, hebben meestal den 

 kop iets lichter bruin en den buik blanker. 



Onze Musch heeft door haar omgang met den mensch veel geleerd, en is 

 dus zeer voorzigtig en wantrouwend. Zij is steeds op hare veiligheid bedacht en 

 dan ook uiterst, moeijelijk te verschalken; zij kent ons en ziet aan onze bewe- 

 gingen en handelingen, of wij haar al clan niet gunstig gezind zijn. Heelt dan 

 ook eene eenmaal gevangen Musch hare vrijheid herkregen, dan kan men er wel 

 zeker van zijn, dat zij zich nooit weder zal laten beetnemen, en dat vallen, netten 

 en knippen zelfs met het lekkerste lokaas niet meer in staat zijn, haar te ver- 

 leiden, ook al werd zij nog zoo erg door den honger gekweld; wel beziet zij ze 

 van een afstand, en pikt ook wel het zaad weg, dat bij toeval in den omtrek 

 van val of strik mogt gevallen zijn; maar zij zal wel deugdelijk oppassen, het 

 voorgehouden aas niet aan te raken. 



Eene gevangen Musch schijnt ook haar toestand dieper te gevoelen, dan 

 andere vogels onder dergelijke omstandigheden. Zij neemt den schijn aan alsof 

 zij zich over hare onervarenheid beschaamd gevoelt. Met een blik van zelfverwijt 

 zit zij dagen, ja weken lang in een hoek, verstomd en bewegingloos, om dan 

 eensklaps als een wilde tegen de traliën of het houtwerk op te vliegen, zoodra 

 haar grootste vijand, de mensch, die haar in het ongeluk stortte, zich voor haar 

 plaatst. Zij eet alleen als er niemand in de kamer is, en geeft door haar gedrag- 

 te kennen, dat men toch niets goeds van haar te verwachten heeft. Inderdaad, 

 eene gevangen Musch ziet u aan, als wilde zij zeggen: laat me maar weer dadelijk 

 los; ik ben toch volstrekt niet voornemens, je ooit te behagen! 



Voor zijn vermaak behoeft men dus waarlijk geen moeite te doen om Mus- 

 schen te vangen; wil men ze echter meester worden, b. v., om ze naar andere 

 oorden te verzenden, dan ga men volgenderwijs te werk om ze te verschalken. 

 Eerst plaatse men eenige takjes op den grond, en werpe daar brood tusschen; 

 hebben de Musschen zich van de schadeloosheid dier takjes behoorlijk overtuigd, 

 dan besmere men die met vogellijm, waar dan de voorzigtige, maar toch nog 

 niet genoeg voorzigtige Musschen aan blijven vastkleven. De gevangen voorwerpen 



