HET KOEHOEN. 



TETRAO TETRIX. 



De toenemende bevolking en het meer in geregelde kuituur brengen van 

 heidevelden en boschachtige streken, heeft het aantal in ons land levende Korhoenen 

 doen verminderen, zoodat hij slechts nog voorkomt in Overijssel en Drenthe en 

 hier en daar in Groningen. Ook daar dreigt hij te verdwijnen, zoowel ten gevolge 

 van het moordende lood van den jager, als door de vervolgingen van vossen en 

 andere natuurlijke vijanden. 



Het Korhoen is een der fraaiste Hoendersoorten en onderscheidt zich kenne- 

 lijk door zijn staart, die bij den haan zeer sterk en bij de hen minder gevorkt en 

 omgekruld is. Hij loopt en vliegt met zooveel gemak, dat een aangeschoten Kor- 

 hoen nog niet zoo ligt te vangen is. 



In den winter voedt hij zich bijna uitsluitend met de zachte bloemkatjes van 

 Wilgen en de zaden van Berkenboomen. In streken waar zij menigvuldig voor- 

 komen, verzamelen zij zich in troepjes en soms nemen zij plaats op een berken- 

 boom en zijn zoo bedrijvig in het afplukken der bloemkatjes , dat men met 

 eenige voorzigtigheid ze ligtelijk kan naderen en zich verlustigen in het. gezigt 

 dezer vogels, die als ze op de takken, met sneeuw of rijp beladen, bij zonne- 

 schijn als met diamanten omgeven zijn. 



Opmerkelijk is het dat het Korhoen bij sneeuwjagt of groote koude, zich in den 

 sneeuw begraaft, daar ellenlange loopgraven maakt en slechts te voorschijn komt 

 wanneer de honger hem drijft of de storm over is. 



Het Korhoen leeft in polygamie, de mannetjes komen gedurende den paartijd 

 op eene bepaalde plaats te zamen, waar de wijtjes zich ook vertoonen, die naar 

 het schijnt de manneijes in dit jaargetijde opzoeken — de paartijd is gewoonlijk 

 in April, maar verschilt naar gelang van het seizoen. Een van de zonderlingste 



