tooneelen die ik ooit heb bijgewoond was dat wat de Zweden een »orrlek" noe- 

 men, een zamenkomst van Korhoenen gedurende den paartijd, wanneer de man- 

 netjes vechten om het bezit van de wijfjes. De plaats die voor de »lek" gekozen 

 wordt, is gewoonlijk een open plek in een bosch, of een moeras dat met boomen 

 omgeven is, waar de vertooning vóór het aanbreken van den dag begint. Een van 

 de beste leks die ik ooit zag was niet ver van Wyborg. Een jonge Rus vertelde 

 mij dat hij de »lek"plaats wist en stelde mij voor er heen te gaan. Een vol uur 

 voor zonsopgang waren we reeds op weg en nog voor de eerste zonnestralen 

 boven de kimmen waren, was ik verscholen in een kleine hut van takken, midden 

 in een opene plek, mijn togtgenoot even zoo in een andere. Reeds lang waren 

 er eenige Korhoenders in de hooge boomen nabij de plaats; en na een korten 

 tijd kwam een prachtige volwassen haan nabij mijne hut en begon terstond heen en 

 weer te stappen. ïrotsch loopende, de vleugels uitstrekkende, de staart als een 

 waaijer uitspreidende, en terwijl hij met uitgestrekte hals bijzondere en buiten- 

 gewone geluiden maakte, geleek hij veel op een jongen Kalkoensche haan. Deze 

 geluiden worden koeren en blazen genoemd. Ieder oogenblik sprong de vogel op 

 en gedurende de »lek" zag ik meermalen een der vogels een soort van salto 

 mortale maken. Het boven vermelde mannetje was er nog niet lang geweest of 

 meerdere kwamen uit de boomen op den grond, totdat ongeveer een half dozijn, 

 die alle dezelfde kunsten maakten , bij elkaar waren. De eerste twee , die elkaar 

 ontmoetten vielen terstond aan; en een hevigen strijd begon, waarbij de 

 vogels op elkaar aanvlogen als volbloed vechthanen. Ik had gehoopt een konings- 

 slag te zien, zooals ik geloof dat meerdere malen plaats heeft, maar noch bij deze 

 gelegenheid noch bij eenige andere zag ik meer dan drie stuks met elkaar vechten, 

 en dit gaf een soort van driehoekig duel, waarbij ze elkaar met den bek en de 

 pooten duchtig havenden zoodat de veeren er om heenvlogen. Terwijl de mannetjes 

 dus bezig waren, kwamen de hennen, die zich niet terstond vertoonden, naderbij 

 de plaats van den strijd en schenen hun ongeduld te toonen om den overwinnaar 

 te verwelkomen; want hoe meer de »lek" vorderde, zoo veel te digter kwamen 

 zij bij de strijdenden, ontwijfelbaar belust om hun deel in de voorstelling te 

 geven. Mr. Collett, die in Noorwegen en andere deelen van Skandinavië meer 

 »leks" bijwoonde dan ik, deelt mij mede dat de oudste en sterkste hanen hel, bal 

 openen, hetgeen wel waarschijnlijk is met het oog op de hevige gevechten die 

 voorvallen. Het lokgeluid is helder en luid en kan in de zuivere atmospheer van 



