eerst niet worden tentoongesteld, doch eerst in den eerstvolgenden zomer (altoos 

 zoo ze in 't leven blijven) hunne intrede bij de fazanthouders doen. Of er ook 

 bastaarden van Goudlaken-Hanen met Amherst-Hennen zijn geteeld, is mij niet 

 met zekerheid bekend; kweekers houden, met het uitzigt op grootere winst en 

 zekerder succes, dergelijke nieuwigheden meestal geheim; toch meen ik te mogen 

 onderstellen, dat zeker groot heer in Engeland er reeds eenige in verzekerde 

 bewaring houdt. 



Eenigen tijd geleden las ik eene korte verhandeling over deze vogels in het 

 Engelsch weekblad »The Field", van de hand van den welbekenden fazantenkweeker, 

 mr. Tegetmeier, die daarin o. a. de meening verkondigt, dat deze voor een 

 oppervlakkig beschouwer zoo zeer verschillende vogels slechts klimaatsverschei- 

 denheden zijn, op grond waarvan hij zonder de minste terughouding durft voor- 

 spellen, dat de half Amherst- en half Goudlaken-bastaarden voor altijd standvastig 

 zullen blijven, even als beide stamouders standvastige kenmerken bezitten en als 

 zoodanig zullen blijven bestaan. Genoemde schrijver vraagt eenvoudig: welke toch 

 wel de kenmerken eener soort, en welke die van een ras zijn? en hij bekent 

 gulweg, dit zelf niet te kunnen verklaren. Hoe dit ook zij, het blijft een opmer- 

 kelijk verschijnsel, dat zulke zoo zeer in kleuren verschillende vogels onderling 

 paren en nieuwe, vroeger in de schepping ontbrekende wezens, schooner dan zij 

 zelven, te voorschijn brengen. 



Deze vogels, even als de Amherst- en de Goudlaken-Fazant, behoeven ruime 

 volières of een geheel vrij terrein, een droogen grond, veel zonnewarmte, doch 

 daarbij ook behoorlijk lommer en laag groen, om daaronder gedurende het 

 warmst gedeelte van den dag te kunnen schuilen. 



