DE BOSCHHAAN. 



GALLUS BANKIVA. 



Bijgaande afbeelding stelt den Haan in zijn oorspronkelijk vederkleed voor, 

 en is naar een uit Java afkomstig exemplaar geteekend. Uit deze soort zijn 

 hoogstwaarschijnlijk, meer dan uit de andere wilde Hoenders, onze zoo zeer 

 verschillende tamme rassen voortgesproten; zooveel is althans zeker, dat zij zich 

 het spoedigst aan de meest verschillende luchtstreken gewent, even spoedig tam 

 wordt, en ook geheel de kenteekenende kleuren onzer Hoenders vertoont. Bij de 

 meeste onzer standvastige rassen vinden we dan ook de kleuren van dezen Haan 

 in gelijke verdeeling vertegenwoordigd of slechts eenigzins gewijzigd ; en bij alle 

 bonte rassen, Kriel, Goudlaken, Hamburger, Kampvechters of zoogenaamd wilde 

 Hoenders (Duckwings in 't Engelsch), komen, zoo al niet zijne geheele kleurteekening, 

 dan toch zijne bruin- en goudgele nek- en stuitveêren, zijne donkere onderdeelen 

 en staart en de glanzige schouder- en vleugelveêren voor. Ook de hooge, dunne, 

 gehakkelde kam, witte oorstreek en dubbele lellen zijn aan de meeste onzer 

 Hoenders, met geringe afwijkingen, eigen. 



Er bestaat nogtans, bij al die overeenstemming van kleuren, een zeer 

 kenmerkend verschil tusschen den wilden of Boschhaan en de tamme Hanen ; bij 

 den eerstgenoemde namelijk hangt de staart steeds naar omlaag, terwijl die bij 

 de Huishoenders overeind staat. De Boschhaan is ook kleiner dan de meeste 

 tamme Hoenders, en hij houdt zijn nachtverblijf steeds in de boomen. 



In den natuurstaat is de Boschhaan uitermate schuw en bevreesd voor den 

 mensch; daarom ook toeft hij bij voorkeur in het digtst begroeide hout, onder 

 de uitstekende takken van lage boomen, op een droogen, doch geheel met groen 

 bedekten bodem, en zoekt hij nog liever het gezelschap van den tijger dan van 

 den mensch op. Het bekende sprookje, dat de Boschhaan, even als de Paauw, 



