den tijger zouden vergezellen en den mensen voor de aankomst van dit roofdier 

 waarschuwen, is onjuist en berust slechts op eene verkeerde opvatting van de 

 werkelijkheid. De mensch kan de verschillende gemoedstoestanden des vogels 

 duidelijk uit diens geluid vernemen, en dus zich wachten voor een gevaar, dat 

 hem door zoodanig geluid wordt aangekondigd; doch hieruit volgt nog geenszins, 

 dat de Haan, van de belangrijkheid zijner aankondiging bewust, deze bepaaldelijk 

 ten nutte van den mensch zou doen hooren. Dat echter in Indië , zoowel als in de 

 Oost-Indische eilanden, deze Hanen zich zeer digt bij den tijger of den luipaard 

 wagen, is herhaaldelijk door jagers gezien; doch dat hij, bij het ontmoeten van 

 zulke gevaarlijke gasten, een luid gekakel aanheft, behoeft toch waarlijk niet als iets 

 bijzonders te worden aangemerkt; veeleer zou men dit verbazend kunnen noemen, 

 dat een vogel, die zoo gebrekkig vliegt, den grootsten vijand aller dieren in de 

 wildernis durft naderen. 



De tweede wilde Hoendersoort, uit dezelfde oorden afkomstjg, is de Gallus 

 furcatus. Deze wordt nimmer tam, en zijne kleuren komen onder tamme Hoen- 

 ders nimmer regelmatig of duidelijk voor. Hij heeft namelijk de onderdeelen 

 geheel glimmend blaauwzwart, nek en lange stuitveêren donker purper met 

 groenen metaalglans, de schouders goudgeel en den kam zeer hoog, afgerond 

 en, even als de enkele, zeer verlengde keellel, met eene groote verscheidenheid 

 van in elkander vloeijende kleuren versierd (rood en blaauw-purper, blaauw en 

 geel, welke laatste kleuren weder het effect van groen vertoonen). Deze soort 

 houdt zich gewoonlijk ook op een met laag hout begroeiden bodem op, doch 

 bezoekt, meer dan de vorige soort, open velden en zandvlakten. Eene derde soort, 

 uit Achter-Indië, is G. Sonneratü, met een geel en purper vederkleed. Deze 

 Haan heelt nek en stuitveêren zeer verlengd, hard en glanzig, als stukjes geknipt 

 stroo. Hij wordt zelden in gevangenschap aangetroffen; doch wij vinden onder onze 

 tamme Hoenders rassen, welker kleurverdeeling nagenoeg met die van G. Sonne- 

 ratü overeenstemt, en hoogstwaarschijnlijk heelt ook deze soort haar aandeel in 

 het voortbrengen onzer tamme Hoenders; althans zijn hare kleuren, ofschoon 

 gewijzigd, in de Dorking, Zilverbonte en Zilverpels en in nog andere vreemde 

 rassen vertegenwoordigd. Gallus Lafayetti, mede uit Indië, heeft de bovendeden 

 geheel oranjebruin en wordt door vele ornithologen voor eene variëteit van de 

 gewone wilde soort gehouden. 



De Boschhaan is in zijn natuurstaat door vijf a zeven Hennen vergezeld, 



