dan ook schaars meer dan één paar bijeen, tenzij op uitgestrekte vijvers of moe- 

 rassen, waar overvloedig ruimte is om eenige paren te kunnen herbergen, zonder 

 dat het eene het andere in den weg komt. 



Het gewone roepgeluid van den Roerdomp is een schelklinkend gekras, dat 

 vrij wel naar dat van den Nacht-Reiger gelijkt en des nachts op geruimen afstand 

 kan gehoord worden. Voorzoover ik het heb kunnen nagaan, schijnt hij dit geluid 

 alleen onder het vliegen te laten hooren. De meest bekende kreet of loktoon 

 van dezen vogel is echter het eigenaardig zwaar geluid van het mannetje gedu- 

 rende den paartijd. Dit geluid zal ongetwijfeld in de ooren van het wijfje even 

 zacht en zoet klinken, als het gekir van den Doffer in de ooren der Duif; 

 alevenwel heeft het, althans voorzoover ik het kan beoordeelen, niets muzikaals of 

 streelends, en zeker, als men zoo, 's avonds in den donker langs een moeras passe- 

 rende, op eenigen afstand dien kreet van den Roerdomp verneemt, dan klinkt 

 dat al heel naar in de ooren, en dan kan men zich best begrijpen, dat een min 

 ontwikkeld landman, dien diepen toon van den Roerdomp hoorende, er op wil 

 zweren, dat in dat moeras een huilende duivel of spook rondwaart. Ik heb dit 

 zware geluid van den Roerdomp nooit van nabij gehoord; trouwens is het uiterst 

 moeijelijk, tot op een niet al te verren afstand te naderen, zonder dat de vogel 

 terstond zijn akelig geluid staakt. Het bestaat uit twee syllaben, waarvan het 

 eerste kort, het andere langer en scheller is, en gelijkt vrij wel naar het gebulk 

 van den stier, op eenigen afstand gehoord, doch klinkt zoo hard, dat men niet 

 begrijpen kan hoe een vogel in staat is, dat voort te brengen. In de vroege 

 lente, gedurende den paartijd, kan men het des nachts gestadig hooren; zoodra 

 echter de jongen uitgebroeid zijn, houdt het van lieverlede op. 



De Roerdomp voedt zich met vischjes, watertorren, wormen, kleine schaal- 

 dieren, kikvorschen, veldmuizen en dergelijke kleine zoogdieren. Visch schijnt 

 echter zijn lievelingsgeregt te zijn ; althans wordt deze meer dan eenig ander 

 voedsel in zijn maag gevonden. 



Voor den nestbouw zoekt hij een plaats op, die zoo min mogelijk door 

 menschen bezocht wordt, en waar hij dus zooveel mogelijk ongestoord kan 

 blijven. Heeft een paar eenmaal op zulk een plaats rustig en ongestoord genesteld f 

 dan zal het in den regel de volgende lente op diezelfde plek weer zijn tente 

 komen opslaan. In een digt rietbosch, te midden van een bijna ontoegankelijk 

 moeras, nestelt hij dan ook, als wel van zelf spreekt, bij voorkeur. Op plaatsen 



