het ligchaam blijven, verbleeken, dof en flets worden. Omstreeks Augustus zijn 

 de seksen nagenoeg gelijk van kleuren, ofschoon toch de mannetjes, door hunne 

 donkere, glanzige vleugelpennen en goudgele oogen, duidelijk van de wijfjes te 

 onderscheiden zijn. De wijfjes dragen, even als die der meeste Eendensoorten, 

 een vaal-lichtbruin, donker gestreept gevederte, hebben minder helder roode poo- 

 ten, een blaauwachtig olijfgroenen bek en bruine oogen. Gedurende den paartijd 

 heeft het mannetje een zwarten bek; later, als zijne vederen verkleuren, is deze 

 grijs. De jongen in hun donskleed komen met jonge tamme of wilde Eenden, of 

 eigenlijk met de jongen der meeste overige Eendensoorten overeen, doch zijn 

 witter van dons en hebben vleeschkleurige pootjes en kleine bekjes. Deze laatste 

 hoedanigheid is wel opmerkelijk, daar de oude voorwerpen zulke bijzonder groote 

 snavels bezitten. De bek groeit dan ook evenredig met de overige ligchaamsdeelen 

 des vogels, doch is gedurende het eerste levensjaar nog zeer week en veel min- 

 der breed dan die der oudere voorwerpen. 



De Slobeend bouwt haar nest in het gras langs het water of tusschen het 

 riet aan den waterkant; soms vindt men het in heidevelden, doch dan is er 

 zeker water in de nabijheid, daar deze Eendsoort in elk jaargetijde geheel drooge 

 streken vermijdt. Wat neèrgetrapt gras of biezen, afgebroken stengels of eene 

 oneffenheid in het grasveld dienen tot fundatie van het nest, waarin dan het 

 dons, dat het wijfje zich uit het ligchaam rukt, wordt gelegd. De 11 of 12 eijeren 

 zijn vuilwit, meestal met eene groenachtig grijze tint en ter grootte van een 

 hoenderei. 



Langs de meren onzer kustprovinciën broeit de Slobeend vrij menigvuldig. 

 Wel is het te vreezen, dat zij langzamerhand, ten gevolge van het uitmalen dier 

 wateren, even als de meeste daar t'huis behoorende vogels, naar andere streken 

 zal verhuizen; doch, daar zij ook langs kanalen, slooten en kleine moerassen 

 nestelt, blijft ons toch nog eenige kans om deze fraaije Eend te behouden. In 

 Engeland broeit zij ook vrij talrijk; doch in Scandinavië en Rusland, even als in 

 Azië en een groot gedeelte van Engelsch-Indië, schijnt zij haar eigenlijk vader- 

 land te hebben. In Engeland vindt men haar gedurende alle jaargetijden, en zij 

 is daar zeer gezocht, zoowel door den vogellief hebber, als door den jager. Vele 

 vogelliefhebbers laten hare eijeren opsporen en leggen ze dan onder tamme 

 Eenden, om zoodoende getemde Slobeenden voor hunne vijvers te verkrijgen. 

 Dezen zomer werd een paar wilde Slobeenden van niet minder dan 34 (tweemaal 



