DE PIJLSTAAKT-EEND. 



ANAS ACUTA. 



Men beschouwt tegenwoordig de Pijlstaart-Eenden als eene afzonderlijke groep 

 of ondergeslacht (Dafila), met het oog op de verlengde staartpennen, waardoor 

 men op 't eerste gezigt haar van alle overige bij ons levende Eenden kan onder- 

 scheiden. In het Fransch heet deze soort Pilet; in het Portugeesch Rabo de 

 jonco; in het Spaansch Pato caveto; in het Ilaliaansch Campigiana; in het Duitsch 

 Spitzente; in het Zweedsch Stjertand, en in het Russisch Schüochwost. 



Bijgaande afbeelding stelt het mannetje in zijn prachtkleed voor, waarin hij 

 zich van het wijfje onderscheidt door zijne duidelijk witte nekstreep en donker- 

 bruinen voornek. Na den broeitijd zijn deze kenteekenen minder duidelijk, en is 

 de nek en de geheele kop onregelmatig licht gezoomd en het geheele overige 

 vederkleed doffer en graauwer. Het wijfje is, even als de meeste wijfjes-Eenden, 

 over het geheele ligchaam gevlekt, doch gemakkelijk te herkennen aan haar 

 langen, dunnen nek en puntigen staart, welke echter, ofschoon hij nimmer zoo 

 lang wordt als die van het mannetje, toch veel spitser is, dan die van eenige 

 andere Europesche Eendensoort. De jongen zijn in hun donskleed allerliefste 

 diertjes, wier kleurteekening wel is waar met die der meeste jonge Eenden over- 

 eenkomt, doch die, even als hunne ouders, reeds veel slanker en bijzonder klein, 

 maar vlug en dartel zijn. De bovenkop is donkerbruin, even als de oogstreep, 

 de achternek, de rug, stuit en staart; de wangen zijn bruinachtig wit; de keel, 

 de geheele onderdeelen en eene zeer in 't oog vallende streep langs den rug , 

 namelijk van langs den vleugel tot aan den staart, zijn wit. 



Men treft de Pijlstaart-Eend in geheel Europa aan, zoowel in het hooge 

 Noorden als in de zuidelijke landen. In Azië komt zij tot Cevlon; voorts in Noord- 

 Afrika en, zeer opmerkenswaardig, ook in Noord-Amerika tot aan Panama; ook 



